जोया सहयोग ठेगाना बारे जरुरी सूचना !
आजबाट जोयाको आमाको नाममा वेस्टर्न युनियन मार्फत पैसा पठाउने अधिकतम परिमाण सिमा सुबिधा नाघेकोले उनको आमाको नाममा पैसा प्राप्त गर्न सकिने छैन , यसका साथै जोयाले तेस्रो पटक परिचयपत्र बनाउन कोशिस गरे पनि सेप्टेम्बर २४ , २०१६ सम्म नबन्ने देखिएकोले हाललाई जोयाको बाबुको नाममा जो कोही सहयोगी मित्रहरुले सहयोग पठाउन सकिने निर्णय भयो !
जोयाको बाबुको नाम र ठेगाना :
Name: Rene Mijares
Address : Brgy. Sum-ag Bacolod City
Negros Occidental
Phillipines
Phone: 639121450947 (Joya)
जोयाको फेसबुक : https://www.facebook.com/Uruchimaro
आजै इजरेल र हंगकंगबाट जोयाको आमाको नाममा
पठाएको रकम फिर्ता गएको छ ! वहाँहरुले हाललाई रकम ट्रान्सफर रध्द गरी फुल एमाउन्ट फिर्ता लिएर पुन: जोयाको बाबुको नाममा पठाउने या २४ तारिख पछि जोयाको आइडी बनेमा पठाउने बारे जोया वा हामी संग सल्लाह गर्नुहोला , धन्यवाद ! यसबाट पर्न गएको असुविधा् प्रति क्षमा चाहन्छौं ! भगवानले तपाइको दुख अबश्य देख्लान !
पुनश्च : रकम पठाउँदा फाराममा भरेको फोन नम्बर र ठेगाना नमिलेमा फिर्ता लिन सकिने छैन , यसर्थ रकम फिर्ता लिंदा सोहि फोन प्रयोग गर्नु पर्नेछ, रिसिप्ट सुरक्षित राख्नु होला ! धन्यवाद !
आजबाट जोयाको आमाको नाममा वेस्टर्न युनियन मार्फत पैसा पठाउने अधिकतम परिमाण सिमा सुबिधा नाघेकोले उनको आमाको नाममा पैसा प्राप्त गर्न सकिने छैन , यसका साथै जोयाले तेस्रो पटक परिचयपत्र बनाउन कोशिस गरे पनि सेप्टेम्बर २४ , २०१६ सम्म नबन्ने देखिएकोले हाललाई जोयाको बाबुको नाममा जो कोही सहयोगी मित्रहरुले सहयोग पठाउन सकिने निर्णय भयो !
जोयाको बाबुको नाम र ठेगाना :
Address : Brgy. Sum-ag Bacolod City
Negros Occidental
Phillipines
Phone: 639121450947 (Joya)
जोयाको फेसबुक : https://www.facebook.com/Uruchimaro
आजै इजरेल र हंगकंगबाट जोयाको आमाको नाममा
पठाएको रकम फिर्ता गएको छ ! वहाँहरुले हाललाई रकम ट्रान्सफर रध्द गरी फुल एमाउन्ट फिर्ता लिएर पुन: जोयाको बाबुको नाममा पठाउने या २४ तारिख पछि जोयाको आइडी बनेमा पठाउने बारे जोया वा हामी संग सल्लाह गर्नुहोला , धन्यवाद ! यसबाट पर्न गएको असुविधा् प्रति क्षमा चाहन्छौं ! भगवानले तपाइको दुख अबश्य देख्लान !
पुनश्च : रकम पठाउँदा फाराममा भरेको फोन नम्बर र ठेगाना नमिलेमा फिर्ता लिन सकिने छैन , यसर्थ रकम फिर्ता लिंदा सोहि फोन प्रयोग गर्नु पर्नेछ, रिसिप्ट सुरक्षित राख्नु होला ! धन्यवाद !
२७ भदौ-काठमाडौं । सवारी चालक अनुमतिपत्र (लाइसेन्स) का लागि प्रयोगात्मक परीक्षा ट्रायल दिँदा फेल भएकाले १ महिनापछि फेरि ट्रायल दिन पाउने भएका छन् । सवारी तथा यातायात ब्यवस्था ऐन-२०४९मा गरिएको संशोधन प्रस्तावमा ट्रायल दिएको एक महिनामै फेरि ट्रायलका लागि आवेदन दिन सकिने उल्लेख छ । ट्रायल फेल भएकाले अहिले ९० दिन अर्थात ३ महिनासम्म मौका पाउँदैनन् । ऐनको संशोधन मस्यौदामा भने ३० दिनपछि नै ट्रायल दिन पाउने व्यवस्था प्रस्ताव गरिएको छ । यसअघिको व्यवस्थाले धेरैलाई सास्ती भएको र अव्यवहारिक देखिएको भन्दै यातायात ब्यवस्था विभागले यस्तो प्रस्ताव गरेको हो । विभागले तयार गरेको मस्यौदा आइताबर मात्रै मन्त्रालयमा पठाइएको छ । मन्त्रालयमार्फत यो संसोधन प्रस्ताव संसदमा पेश हुनेछ संसदको परित गरेपछि यो लागू हुनेछ ।
1.पटक-पटक लिखित परीक्षा हटाइयो;
यसैगरी नयाँ संशोधनामा कुनैपनि सवारी चालक अनुमति प्राप्त गरिसकेको चालकलाई अर्को लाइसेन्सका लागि लिखित परीक्षा दिनुपर्ने व्यवस्था पनि संशोधनमा समावेश गरिएको छ । अहिले वर्ग थप गर्न पनि लिखित परीक्षा दिनुपर्ने अवस्था छ । यसलाई अब हटाउन लागिएको विभागले जनाएको छ ।
2.उमेर हद बढाउन प्रस्ताव;
संशोधन प्रस्तावमार्फत लाइसेन्स लिन पाउने उमेरहद पनि बढाइएको छ । अब ठूलो सवारीको लाइसेन्सका लागि अब २५ वर्ष उमेर पुगेको हुनुपर्नेछ । मझौला तथा साना सवारीको लाइसेन्सका लागि अब २१ वर्ष पुगेको हुनुपर्ने छ । दुई पांग्रे सवारीका लागि भने १८ वर्षको उमेर हद तोकिएको छ । अहिले ठूला सवारीका लागि २१ र सानाका लागि १८ वर्ष उमेर हद छ । मोटरसाइलको लाइसेन्स अहिलेसम्म १६ वर्ष पुगेकाले पाइरहेकै छन् । ऐन संशोधन भएपछि सानै उमेर लाइसेन्स लिनसक्ने अवस्थको अन्त्य हुने विभागका महानिर्देशक चन्द्रमान श्रेष्ठले बताए । अब गाडी चलाउनेको उमेर न्युनतम् २१ वर्ष पुगेको हुनेछ । ‘सानो उमेरमा पर्याप्त दक्षता विनानै गाडी चलाउँदा दुर्घटनाको दर बढिरहेको छ । त्यसैले कानुनी रुपमै परिपक्व भएपछि मात्रै चालक अनुमतिपत्र दिने गरी यो व्यवस्था प्रस्ताव गरेका हौं’ श्रेष्ठले भने ।
3.शैक्षिक योग्यता तोकिएन, १० वर्षमा लाइसेन्स नवीकरण;
विभागले लाइसेन्सका लागि कक्षा १० पास गरेकै हुनुपर्ने व्यवस्था राख्न खोजेपनि अन्तिम समयमा अव्यवहारिक हुने भन्दै त्यसलाई हटाइएको छ । अब पनि लाइसेन्स लिनका लागि कुनै शैक्षिक योग्यता आवश्यक हुनेछैन । तर, विभिन्न मापदण्डहरु भने ऐनले व्यवस्था गरेको छ । मात्रै मन्त्रालयमा पठाइएको छ । मन्त्रालयमार्फत यो संसोधन प्रस्ताव संसदमा पेश हुनेछ । संसदको परित गरेपछि यो लागू हुनेछ ।....
1.पटक-पटक लिखित परीक्षा हटाइयो;
यसैगरी नयाँ संशोधनामा कुनैपनि सवारी चालक अनुमति प्राप्त गरिसकेको चालकलाई अर्को लाइसेन्सका लागि लिखित परीक्षा दिनुपर्ने व्यवस्था पनि संशोधनमा समावेश गरिएको छ । अहिले वर्ग थप गर्न पनि लिखित परीक्षा दिनुपर्ने अवस्था छ । यसलाई अब हटाउन लागिएको विभागले जनाएको छ ।
2.उमेर हद बढाउन प्रस्ताव;
संशोधन प्रस्तावमार्फत लाइसेन्स लिन पाउने उमेरहद पनि बढाइएको छ । अब ठूलो सवारीको लाइसेन्सका लागि अब २५ वर्ष उमेर पुगेको हुनुपर्नेछ । मझौला तथा साना सवारीको लाइसेन्सका लागि अब २१ वर्ष पुगेको हुनुपर्ने छ । दुई पांग्रे सवारीका लागि भने १८ वर्षको उमेर हद तोकिएको छ । अहिले ठूला सवारीका लागि २१ र सानाका लागि १८ वर्ष उमेर हद छ । मोटरसाइलको लाइसेन्स अहिलेसम्म १६ वर्ष पुगेकाले पाइरहेकै छन् । ऐन संशोधन भएपछि सानै उमेर लाइसेन्स लिनसक्ने अवस्थको अन्त्य हुने विभागका महानिर्देशक चन्द्रमान श्रेष्ठले बताए । अब गाडी चलाउनेको उमेर न्युनतम् २१ वर्ष पुगेको हुनेछ । ‘सानो उमेरमा पर्याप्त दक्षता विनानै गाडी चलाउँदा दुर्घटनाको दर बढिरहेको छ । त्यसैले कानुनी रुपमै परिपक्व भएपछि मात्रै चालक अनुमतिपत्र दिने गरी यो व्यवस्था प्रस्ताव गरेका हौं’ श्रेष्ठले भने ।
3.शैक्षिक योग्यता तोकिएन, १० वर्षमा लाइसेन्स नवीकरण;
विभागले लाइसेन्सका लागि कक्षा १० पास गरेकै हुनुपर्ने व्यवस्था राख्न खोजेपनि अन्तिम समयमा अव्यवहारिक हुने भन्दै त्यसलाई हटाइएको छ । अब पनि लाइसेन्स लिनका लागि कुनै शैक्षिक योग्यता आवश्यक हुनेछैन । तर, विभिन्न मापदण्डहरु भने ऐनले व्यवस्था गरेको छ । मात्रै मन्त्रालयमा पठाइएको छ । मन्त्रालयमार्फत यो संसोधन प्रस्ताव संसदमा पेश हुनेछ । संसदको परित गरेपछि यो लागू हुनेछ ।....
आदर्श होमको कब्जामा रहेको पासपोर्ट र नागरिकता जिल्ला प्रहरी कार्यालय मार्फत बल्ल हात पर्यो तर नागरिकता चाही केरमेट पारिएको अबस्थामा , फेरी प्रतिलिपि बनाउनु पर्ने भो , समय र पैसाको नाश ! हैन कति दुख : दिन सकेको हो हे भगवान !
द्रब्यस्ट :यो फोटो चाही सांकेतिक मात्रै हो है, कुरै नबुझी गाली नगर्नु होला, धन्यवाद !
अबको काम- जिबनको जन्मदर्ता , अविवाहित प्रमाणपत्र र असल चालचलन वा पुलिस क्लियरेन्स पेपर बनाउने
अबको काम- जिबनको जन्मदर्ता , अविवाहित प्रमाणपत्र र असल चालचलन वा पुलिस क्लियरेन्स पेपर बनाउने
गत शनिबार रामेछापकी अन्जु सुनुवारले साइप्रसमा आत्म हत्या गरेको खबर आयो । जुन खबर नेपालका अनलाइनहरुमा पनि आए । रामेछाप जिल्लाको प्रिती गाउमा जन्मिएको २५ बषीय युवती अन्जु सुनुवार करिब २ बर्ष अघि घरेलु कामदारका रुपमा साइप्रसमा पुगेकी थिइन । उनी साइप्रसको लिमासोल भन्ने ठाउको एउटा घरमा घरेलु कामादारका रुपमा काम गर्दै आएकी थिइन ।अन्जुले आत्महत्या गर्नुको कारण के हो ? विदेश गएर पैसा कमाएर ल्याउला अनि भविष्य बनाउला भनेर अन्जु साइप्रस पुगेकी थिइन । उनी घरेलु कामदारका रुपमा त्यहा गएकी थिइन । साईप्रसमा घरेलु कामका लागि आएका महिलाहरु माथि दुब्र्यबार हुने गरेका घटनाहरु सार्बजनिक हुने गरेका भए पनि सुनुवारको आत्महत्याको कारण व्यक्तिगत रहेको खुल्न आएको छ । साइप्रसमा रहेकी उनकी आफन्त पर्ने दिदी राजमाया सुनुवारसंग शुक्रबार फोनमा कुराकानी भएको थियो । त्यसबेला फोनमा उनी निराश थिइन रे ।राजमायाका अनुसार अन्जुको झापा घर भएका निशान राईसँग प्रेम सम्बन्ध थियो, उनकै कारणले गर्दा करिब १ महिना यता त अञ्जु साह्रै तनाबमा थिईन । अन्जुले निशानसँग बिहे गर्न चाहन्थिन् तर निशान भने सधैँ पैसा मात्र माग्थे । पैसा नपठाए फोटोहरु सार्बजनिक गर्ने धम्की दिदै निशानले ब्ल्याकमेलिङ गर्ने गरेको राजमायाले भनिन, –‘पहिले आँफूसँग बिहे गरे, निशानको भविष्य बनाउँन अञ्जुले
सहयोग गर्ने बताउँदै आएकी थिईन् तर पनि कति पटक पैसा समेत पठाईदिईन् । फेरि अर्को तर्फ निशानका अरु पनि गलफ्रेन्ड रहेको र आँफूसँग पैसा मात्र माग्ने गरेको अञ्जुले चाल पाएकी थिईन ।’ अन्जु र निशान फेसबुकबाट जिनजान भएका थिए । फेसबुकबाटै उनीहरु नजिक भएका थिए । अन्जुले निशानलाई साइप्रस जानु अगाडिनै नेपालमा भेटेकी थिइन । यसरी निशानले ब्याकमेलिङ गरेपछि अन्जुले आफ्नो नम्बर समेत बन्द गरेकी थिइन । तर राजमायालाई भने अर्कै नम्बरबाट अन्तिम पटक फोन गरिन । फोनमा अन्जुले भनिन “मेरो बारेमा कसैलाई नभन्नु, घरमा एक महिना पछि फोन गर्छ भन्दिनु ।” यसरी सम्पर्क गर्दा राजमायाले नेपाल नै गएर सबै समस्या समाधान गर्न सल्लाह समेत दिएकी थिईन । पटक पटक नेपालमा नै गएर समस्या समाधान गर्ने भन्ने बारे पनि कुराकानी भईरहेको राजमायाले बताइन ।करिब साढे २ बर्ष अगाडि काठमाडौँको केआइआई मेनपावर मार्पmत अन्जु साइप्रस आएकी थिइन । तर साइप्रस जाँदा लागेको पाँच लाख ऋण तिरि सकेकै छैनन । अञ्जुले पैसा त पठाई रहन्थिन काम गर्ने परिबार पनि साईप्रसमा राम्रै परेको थियो । महिनामा ५०÷५५ हजार रुपैयाँ उसको कमाई हुन्थ्यो तर ऋण बाँकी नै छ । १२ कक्षा पुरा गरेकी अञ्जुको परिबारमा बा,आमा सहित दुई बहिनी र एक भाई रहेका छन् ।
सहयोग गर्ने बताउँदै आएकी थिईन् तर पनि कति पटक पैसा समेत पठाईदिईन् । फेरि अर्को तर्फ निशानका अरु पनि गलफ्रेन्ड रहेको र आँफूसँग पैसा मात्र माग्ने गरेको अञ्जुले चाल पाएकी थिईन ।’ अन्जु र निशान फेसबुकबाट जिनजान भएका थिए । फेसबुकबाटै उनीहरु नजिक भएका थिए । अन्जुले निशानलाई साइप्रस जानु अगाडिनै नेपालमा भेटेकी थिइन । यसरी निशानले ब्याकमेलिङ गरेपछि अन्जुले आफ्नो नम्बर समेत बन्द गरेकी थिइन । तर राजमायालाई भने अर्कै नम्बरबाट अन्तिम पटक फोन गरिन । फोनमा अन्जुले भनिन “मेरो बारेमा कसैलाई नभन्नु, घरमा एक महिना पछि फोन गर्छ भन्दिनु ।” यसरी सम्पर्क गर्दा राजमायाले नेपाल नै गएर सबै समस्या समाधान गर्न सल्लाह समेत दिएकी थिईन । पटक पटक नेपालमा नै गएर समस्या समाधान गर्ने भन्ने बारे पनि कुराकानी भईरहेको राजमायाले बताइन ।करिब साढे २ बर्ष अगाडि काठमाडौँको केआइआई मेनपावर मार्पmत अन्जु साइप्रस आएकी थिइन । तर साइप्रस जाँदा लागेको पाँच लाख ऋण तिरि सकेकै छैनन । अञ्जुले पैसा त पठाई रहन्थिन काम गर्ने परिबार पनि साईप्रसमा राम्रै परेको थियो । महिनामा ५०÷५५ हजार रुपैयाँ उसको कमाई हुन्थ्यो तर ऋण बाँकी नै छ । १२ कक्षा पुरा गरेकी अञ्जुको परिबारमा बा,आमा सहित दुई बहिनी र एक भाई रहेका छन् ।
1.Om Prakash Magar UK Rs 6000.
2.Kul Bahadur Aale Magar Afghanistan Rs 10,000.
3.Rajbir Bahadur Rana Magar Japan Rs. 5216
4.Jit Rai Saudi Arabia Rs. 10,013.
5.Bir Bikram Chaudhary Malaysia Rs. 5018.
6.......Baharine Rs 10,000.
7.Buddha Lama Malaysia Rs 8082
8.Nawang Sherpa & Friends HK - Rs 15,000 (to buy Mobile)
To Be Updated.......
परदेशमा रहेर आफ्नो नागरिक जोया र तिनका नानीहरुको घर फिर्तीका लागि जीवनका नाममा ५०१८ रुपैयाँ सहयोग पठाउनु हुने बिर बिक्रम चौधरी ज्यु लाई कोटी कोटी नमस्कार अनि धन्यवाद , भगवानले तपाइको र परिवारको सदैव भलो गरुन ,धन्यवाद ! ब्यापक होला जस्तो छ है (बीर विक्रमको डाइलग :
सामन्यतया भन्सार तिरेर ल्याउन पाइने सामान :-
६ महिनासम्म विदेशमा बसेर फर्किएकाहरुले ३२ इञ्च भन्दा बढीको टेलिभिजन, म्यूजिक तथा भिडियो प्लेयर, रेफ्रिजेरेटर, वासिङ मेशिन, पङ्खा र रेडियो र १/१ थान ल्याउन सक्छन् । तर, यसमा समदरमा भन्सार तिर्नुपर्छ । १० किलोग्रामसम्म खाद्य सामाग्री पनि ल्याउन पाइन्छ तर, यसमा तोएकिो भन्सार भने तिर्नुपर्छ ।
१५ पिस लुगाफाटा, जुत्ता, कस्मेटिक्स लगायतका समान ल्याउँदा पनि तोकिएको भन्सार तिरेर विमानस्थलबाटै ल्याउन सकिन्छ । घरायसी प्रयोजनका लागि ल्याइने मिक्स्चर, जुसर, सिलाइ मेसिन, ग्यासटेबुल, इस्त्री, राइस कुकर २/२ थानसम्म ल्याएमा भन्सार तिर्नुपर्छ । व्यवसायिक पेशामा लागेका व्यक्तिहरुले आफ्नो दक्षता वृद्धिको लागि आवश्यक पर्ने सामान व्यक्तिगत प्रयोजनका लागि २/२ थानसम्म ल्याउन सक्छन् ।
यो भन्दा बढी समाग्री ल्याएमा व्यवसायिक रुपमा भन्सार तिरेर पास गराउनुपर्ने भन्सार महानिर्देशिक ढंगानाले बताए ।विदेशबाट तोकिएको परिमाणमा सुन पनि ल्याउन पाइन्छ । सुन तथा सुनका गहना ५० ग्रामसम्म र चाँदीको गरगहना पाँचसय ग्रामसम्म तथा ३० हजार नेपाली रुपैयाँ मूल्यसम्मको जहारत जडित गरग हनामा कुनै भन्सार शुल्क तिर्नु पर्दैन । त्यस्तै ५० ग्राम भन्दा बढी र ३ सय ५० ग्रामसम्म सुन र १ किलोग्रामसम्म चाँदी ल्याएमा भने तोकिएको समदर भन्सार शुल्क तिर्नुपर्छ । यो भन्दा बढी सुनचाँदीको भन्सारपास नहुने भएकाले धेरै सुन बोकेमा जफत हुनसक्छ । यी सुविधा पाउन पनि सामान ल्याउने व्यक्ति ६ महिना भन्दा बढी विदेशमा बसेको हुनुपर्ने प्रावधान छ ।यस्तै ल्यापटप वा कम्प्युटर, ट्यावलेट, घडी, क्यामरा, भिडियो क्यामरा, सेलुलर, मोबाइल फोन र पेन ड्राइभ १/१ थान ल्याउँदा पनि भन्सार छुट पाइन्छ । बच्चा राख्ने पेराम्बलेटर र ट्राइसाइकल १/१ वटा ल्याउँदा पनि भन्सार तिर्नुपर्दैन ।
विभिन्न पेशा गर्ने व्यक्ति स्वदेश फर्किंदा ल्याएका व्यवसायिक सामानमा पनि भन्सार नलाग्ने व्यवस्था छ । डाक्टरले ब्लड प्रेसर नाप्ने यन्त्र, स्टेथेस्कोप, खेलाडीले खेलकुद सम्बन्धी सामानहरु फुटबल, भलिबल, संगीत क्षेत्रमा लागेकाहरुले बाजाहरु, गितार, हार्मोनियम, तबला, लगायतका सामान १/१ थान ल्याउन भन्सार रकम भुक्तानी गर्नुपर्दैन । यस्तै चार किलोग्रामसम्म खाद्यान्न ल्याउन पनि कर लाग्दैन भने १.१५ लिटरसम्मका मदिरा बोक्नेले पनि भन्सार तिर्नुपर्दैन ।
६ महिनासम्म विदेशमा बसेर फर्किएकाहरुले ३२ इञ्च भन्दा बढीको टेलिभिजन, म्यूजिक तथा भिडियो प्लेयर, रेफ्रिजेरेटर, वासिङ मेशिन, पङ्खा र रेडियो र १/१ थान ल्याउन सक्छन् । तर, यसमा समदरमा भन्सार तिर्नुपर्छ । १० किलोग्रामसम्म खाद्य सामाग्री पनि ल्याउन पाइन्छ तर, यसमा तोएकिो भन्सार भने तिर्नुपर्छ ।
१५ पिस लुगाफाटा, जुत्ता, कस्मेटिक्स लगायतका समान ल्याउँदा पनि तोकिएको भन्सार तिरेर विमानस्थलबाटै ल्याउन सकिन्छ । घरायसी प्रयोजनका लागि ल्याइने मिक्स्चर, जुसर, सिलाइ मेसिन, ग्यासटेबुल, इस्त्री, राइस कुकर २/२ थानसम्म ल्याएमा भन्सार तिर्नुपर्छ । व्यवसायिक पेशामा लागेका व्यक्तिहरुले आफ्नो दक्षता वृद्धिको लागि आवश्यक पर्ने सामान व्यक्तिगत प्रयोजनका लागि २/२ थानसम्म ल्याउन सक्छन् ।
विभिन्न पेशा गर्ने व्यक्ति स्वदेश फर्किंदा ल्याएका व्यवसायिक सामानमा पनि भन्सार नलाग्ने व्यवस्था छ । डाक्टरले ब्लड प्रेसर नाप्ने यन्त्र, स्टेथेस्कोप, खेलाडीले खेलकुद सम्बन्धी सामानहरु फुटबल, भलिबल, संगीत क्षेत्रमा लागेकाहरुले बाजाहरु, गितार, हार्मोनियम, तबला, लगायतका सामान १/१ थान ल्याउन भन्सार रकम भुक्तानी गर्नुपर्दैन । यस्तै चार किलोग्रामसम्म खाद्यान्न ल्याउन पनि कर लाग्दैन भने १.१५ लिटरसम्मका मदिरा बोक्नेले पनि भन्सार तिर्नुपर्दैन ।
सिरहाको चन्द्रअयोध्यापुर गाविस वडा नम्बर १ चोहर्वा गाउँमा विवाह समाप्त भएको केही समयपछि बेहुलाको मृत्यु भएको छ ।
मिथिला संस्कृति अनुसार विवाह समाप्त भई छोरीलाई बिदाइ गर्न खोज्ने क्रममा बेहुलीकै घरमा बेहुला मृत अवस्थामा फेला परेका हुन् ।
विवाहको कर्मकाण्ड सकेर बिहान ४ वजे बेहुला कमलेश यादवलाई बेहुलीका दाजुले चिया लिएर जाँदा उनको मृत्यु भएको देखेपछि पुरै परिवार छाँगाबाट खसेका जस्तै भएका छन् ।
सिरहा नगरपालिका–२ का पल्टु यादवका छोरा कमलेश यादवको विवाह चन्द्रअयोध्यापुर–१ का देवलाल यादवकी छोरी अनीता कुमारी यादवसँग सम्पन्न भई बेहुली अन्माउने बेलामा यस्तो घटना घटेको हो । घटनालगत्तै बेहोस भएकी बेहुली अनितलाई उपचारको लागि अस्पताल लगिएको छ ।
उता, बुहारी भित्र्याउने तयारीमा रहेको बेहुलाको घर–परिवारमा पनि रुवावासी छाएको छ ।
बेहुला कमलेशको मृत्युको कारण खुल्न सकेको छैन भने घटनाको अनुसन्धान भइरहेको इलाका प्रहरी कार्यालय मिर्चैयाका प्रहरी निरीक्षक नरेशराज सुवेदीले बताए
मिथिला संस्कृति अनुसार विवाह समाप्त भई छोरीलाई बिदाइ गर्न खोज्ने क्रममा बेहुलीकै घरमा बेहुला मृत अवस्थामा फेला परेका हुन् ।
विवाहको कर्मकाण्ड सकेर बिहान ४ वजे बेहुला कमलेश यादवलाई बेहुलीका दाजुले चिया लिएर जाँदा उनको मृत्यु भएको देखेपछि पुरै परिवार छाँगाबाट खसेका जस्तै भएका छन् ।
सिरहा नगरपालिका–२ का पल्टु यादवका छोरा कमलेश यादवको विवाह चन्द्रअयोध्यापुर–१ का देवलाल यादवकी छोरी अनीता कुमारी यादवसँग सम्पन्न भई बेहुली अन्माउने बेलामा यस्तो घटना घटेको हो । घटनालगत्तै बेहोस भएकी बेहुली अनितलाई उपचारको लागि अस्पताल लगिएको छ ।
उता, बुहारी भित्र्याउने तयारीमा रहेको बेहुलाको घर–परिवारमा पनि रुवावासी छाएको छ ।
बेहुला कमलेशको मृत्युको कारण खुल्न सकेको छैन भने घटनाको अनुसन्धान भइरहेको इलाका प्रहरी कार्यालय मिर्चैयाका प्रहरी निरीक्षक नरेशराज सुवेदीले बताए
एम बर्तमान राना/भाद्र १६, काठमाडौं । जिबन थापा मगर र जोयाको घटना सम्बन्धि सत्यतथ्य छानबिन गर्न र अन्यायमा परेका जीवन परिवारलाई न्याय दिलाउन नेपाल मगर संघले जब २०७३ साल भाद्र ८ गते नेपाल मगर संघ केन्द्रिय समितिको सचिब एबम विदेश बिभाग प्रमुख रक्षा बहादुर रैका मगरको संयोजकत्वमा ७ सदस्यीय छानबिन समिति बन्यो तब छानबिन समितिले घटनास्थल, सरोकारवाला निकाय लगायतका ठाउ र व्यक्तिसंग सम्पर्क गर्ने आबश्यक सत्य तथ्य जानकारी लिने कार्य जारि रहेको छ । यसै सन्दर्भमा आज जिबन थापा मगर र आमा पूर्ण माया मगरसंग छानबिन समिति संयोजक र सदस्य एबम अध्यक्ष नबिन रोका मगर, महासचिब ज्ञानेन्द्र पुन, निबर्तमान उपाध्यक्ष गङ्गा बहादुर थापामगर लगायतका व्यक्तिहरुसंग बसेर जिबन र उनको आमाबाट जानकारी लिने काम गरियो ।
प्राय सबै कथा कहानी यो भन्दा अघाडी दुधकोशी मिडियाले प्रकाशन गरेको खबरसंगै मिल्दो जुल्दो थियो । जो हामीले सुनी आएका नै थियौं तर जब जिबनले आफ्नो बुबाको सन्दर्भ निकालेर परिवारको करुनिका सत्य कथा भन्न थाल्यो तब सबैको आखाबाट आशु खस्यो र सबलाई रुन बाध्य बनायो । उसले भनेको कथा जस्ताको तस्तै यस्तो छ जुन सुनेर संभवत नरुने मानिस हुन्न होला -"मेरो बाबा परिवारको सबैको प्रिय र सबैलाई बराबर माया गर्नु हुन्थ्यो । वहालाई हामि कसरी मजबुत हुने भन्ने कुरामा सार्है चिन्ता थियो । त्यसैले त सोलुबाट धनगडी र त्यहाबाट पनि चितवन सरेका थियौं तर जहा सरे पनि हाम्रो दुख हाम्रो पिडा पनि त्यही सरि रहयो । यसैले वहा बिस २०५९ सालमा दुबईको G4s सेकुरिटी कम्पनीमा रोजगारीको लागि १ लाख ३० हजार म्यान पावरलाई बुझाएर सेकुरिटी कामको लागि दुबई जानुभो । तर दुबाईमा G4s सेकुरिटी कम्पनीले लिने परिक्षामा बुबा फेल हुनुभो र तुरुन्तै नेपाल फर्कनु पर्यो, त्यसले बुबालाई सार्है निरास तुल्यायो । बुबाले फेरी पनि विदेश जाने नै निर्णय गर्नु भो, अत हाम्रो परिवारको नाममा रत्ननगर नगरपालिका- ४, देवालीमा रहेको २ कट्ठा जग्गा ईन्द्र बहादुर थापा क्षेत्रीलाई बन्धकी राजिनामा पास गरि अफगानिस्तान जानका लागि ३ लाख ऋण लियौं । उक्त ऋण लिएको रकम अफगानिस्तान जानका लागि एक म्यान पावरका मान्छे खडक बहादुर बिकलाई बुझायौं । र भिजाको लागि बुबा कुर्न थाल्नु भो । एक महिना, दुइ महिना तिन महिना गरेर बर्ष नै बित्न लाग्यो तर कहिल्यै भिजा नै आएन र १० औं महिना बिते तर काम भएन र पछी काम नहुने बताए । यसले बुबालाई झन् नै चिन्तित र पिडित बनायो ।
एकातिर जग्गा गयो अर्को तिर पैशा पनि फस्यो । फसेको पैशा पनि उठेन, पछी माग्दा-माग्दा पांच दस हजार उठ्यो, यत्तिकैमा जब त्यो एजेन्ट खडक बहादुर बिक पनि मर्यो भन्ने खबर पायौं । झन् यसले बुबालाई तनाब दियो । एकाएक बुबामा केहि नकारात्मक परिबर्तन देखिन थाल्यो । शाररिक रुपमा केहि कम्जोर पनि हुदै गएको देखे । शरीर र फेस कालो हुदै पनि गएको थियो । जुन हामीले बाहिर बाट सजिलै अनुमान गर्न सक्थ्यौं । एक दिन म झ्यालबाट बुबालाई चियो गरिरेका थिए- ग्लासबाट केहि घटघटी पिउदै हुनुन्थ्यो । मलाई शंका लागेपछी एक छिन पर्खे र बुबा जानुभए पछी म हत्तपत्त गएर ग्लास सुघे गन्ध रक्सीको थियो र कहिल्यै रक्सि पिउनु नहुने बुबाले रक्सि पिएको थाहा पाए पछी मैले आमालाई बुबाले रक्सि पिउनु भएको कुरा भने तर आमाले पत्याउनु भएन । पछिपछि लगातार धेरै पिउनु भए पछी आमा लगायत म र बहिनि सन्जुले बुबालाई धेरै सम्झाए बुझाए । आमाले त गालि नै गर्नु भयो पिट्नु पनि भयो तर बाबाले कहिल्यै हुन्छ नि भन्नु भएन, हुन्न नि भन्नु भएन । सम्झाउदा, बुझाउदा, यानेकि गालि गर्दा समेत सधैं फिस्स हासेर टार्नु भो ।
हुदा हुदा दिउसै पनि मातिन थाल्नु भो र सम्हाल्नै नसकिने अबस्थामा पुग्नु भो । बहिनि सानै थिईन भने भाई सुरेश अपान्गता र बिरामीका कारण ओछ्यानमा नै दिशा पिशाब सफा गर्नु पर्ने अबस्था थियो । त्यतिकै पनि पिडामा रहेको यो हाम्रो जिबन बुबाको यो हालतले त झन् बहुतै सताईएको थियो । बुबाको सुधारको लागि हामीले रिह्याब सेन्टरमा लाग्यौं र दुइ मिहिना राख्यौं । दुइ महिनामा धेरै सुधार भएपछी भने घर लग्यौं तर दुर्भाग्य, निरास र पिडादायिक कुरा- जुन दिन बुबा रिह्याबबाट फर्कनु भो त्यहि दिन मेरो भाई राजेशको मृत्यु भयो । भाईले मृत्युको लागि बुबालाई नै पर्खेको रहेछ भन्ने लाग्यो । यसले हामि सबै परिवारलाई चिन्तित र दुखित बनायो । बाबा एक दुइ हप्ता त ठिकै थियो तर पछी लुकेर फेरी पनि जाड रक्सि पिउन थाले । धेरै सम्झायौं, करायों, बुझायौं अझै पनि हासेर नै टार्नु भयो । म धेरै चिन्तित थिए कसरी बुबालाई सम्झाउन सकिन्छ होला भनेर । आमा पनि त्यतिकै चिन्तित हुनुन्थ्यो । बुबा २०७१ सालको फागुनबाट भने अलि बढी बिरामी पर्नु भो तर बुबाले कहिल्यै पनि मलाई पिडा छ र बिरामी भो भनेर कहिल्यै भन्नु भएको थिएन ।
बाबालाई हामीले भनेका पनि थियौ उपचार गरौ बाबा भनेर तर बुबा भन्नु हुन्थ्यो मलाई केहि पनि भएको छैन चिन्ता नलेउ भन्नु हुन्थ्यो । एक दिन २०७२ को ज्येस्ठ महिनाको २३ गते साँझ म, बुबा, बहिनि संजु आमा, जोया, मिगेल हामि सबै एकै ठाउँमा बसेर खान खादै थियौं । बुबा खाना खादा खादै अचानक बाहिर जानु भो । ढिलो गरे पछी बहिनि सन्जुलाई हेर्न पठायौं । सन्जु दौड्दै आएर बाबाले ब्लड नै बमिटिंग गरेको सुनायो, हामि हत्तपत्त बाहिर बाबा भएको ठाउमा गयौ, बाबा आफुले बमिटिंग गरेको एक बाल्टी भन्दा बढी ब्लड हामीले देख्छ भनेर माटोले छोप्दै हुनुन्थ्यो । त्यो देखेर म त्यहि नै बसेर बुबालाई हेर्दै बेस्सरी रुए किनकि मैले मेरो बुबालाई निकै पिडा भएको त्यस्खेर मात्र थाहा पाएँ, महसुस गरे । मैले आफुलाई कन्ट्रोल नै गर्न सकिन, केहि भन्न पनि सकिन बुबालाई । यस अघि पनि यस्तो भएको आंकलन गरे किनकि बुबा यसरीनै कयौं चोटी निक्लनु भएको थियो । म रुएको देखेपछी बुबा एकाएक निलो भएर बेहोश ह्नुभो । मैले बाबा भन्दै बोलाए बोल्नु भएन । त्यस पछी त सबै रुन थाले । मैले रुदै मेरो एक साथीलाई फोन गरे र बाबा बिरामी भएकोले सहयोग गर्न अनुरोध गरे ।एक साथीलाई मेरो ल्यापटप दिए र अलि पैशा लिए, आमासंग पनि रहेको पेशा जम्मा गर्यौं र बुबालाई ट्याक्सीमा राखेर नजिकको क्लिनिक लाग्यौ तर क्लिनिकले राख्न मानेन । त्यसपछि नारायणी सामुदायिक अस्पताल लाग्यौं । त्यहा पनि भर्ना गर्न नमानेपछी फेरी भरतपुर चितवन मेडिकल लाग्यौं । त्यहा पनि हेरी सके पश्चात जन्डिसको अन्तिम अबस्था भएको र त्यहा उपचार हुन नसक्ने र काठमाडौं लान सिफारिस गरियो ।
करिब त्यहा १० घण्टा मेडिकलमा राखेपछि हामीले एम्बुलेन्समा काठमाडौं ल्याई चाबहिल स्थित हेल्पिंग हेन्डमा भर्ना गर्यौं । काठमाडौं ल्याउदा सम्म बुबा बेहोस नै हुनुन्थ्यो । बोल्न सक्नु हुन्नथ्यो र भर्ना गर्ने बित्तिकै बुबालाई आई सियु मा राखियो । १८ दिन अईसियुमा राखेपश्चात केहि सुधार देखियो र होश पनि खुल्यो । त्यसपछि बुबालाई नर्मल बेडमा सारियो । म खुशी थिए अब बुबा बाच्नुहुन्छ भन्नेमा म ढुक्क पनि थिए तर एक दिन सम्भवत म छोरा हो भनेर थाह नपाएर हुन् सक्छ- उनीहरुले कुरा गर्दागर्दै एक आपसमा भने- मर्नु भन्दा अघाडी बेहोश मानिसको होश खुल्छ भनेर । यसले अलि अलि सान्त्वना मिलेको मनलाई झन् बढी चिन्तित बनायो । अब केहि भै हाल्यो भने के गर्ने होला भनेर चिन्ताले बेस्कन सतायो । म बुबा संगै बस्थे र कुरा गर्थे । बुबा कस्तो छ तपाईलाई भनेर सोध्थे । बुबाले भन्नु हुन्थ्यो चिन्ता नगर म निको हुन्छु भन्नु हुन्थ्यो । यता मात्र बुबा मात्र होइन उता जोया पनि प्रेगनेंट थियो र डाक्टरले यहि हप्ता दस दिन भित्र बच्चा जन्मने समय दिएको थियो । म अत्यान्त तनाबमा थिए, के गर्ने के नगर्ने दिमागले काम गर्न पनि छोडिरहेको थियो, उता आमा पनि चिन्तित नै हुनुन्थ्यो । अन्तत जोयाले २०७२ को असार २१ गते दोस्रो सन्तानको रुपमा चितवन मेडिकल कलेजमा एरिकलाई जन्म दियो । भने उपचारकै क्रममा साउनको ५ गते हाम्रो परिवारले बुबा गुमाउनु पर्यो, बुबाले हामि सबै परिवारलाई छोडेर जानुभो ।
मलाई लाग्थ्यो यो सपना होला जस्तो तर सत्य नै थियो । म धेरै रोए, आमा पनि रुनुभो तर रुएर के नै पो हुन सक्थ्यो र ? बुबालाई त गुमायौं नै त्योसंगै उपचारमा अलिअलि भएको पैशा पनि सिद्धिसकेको थियो । काठमाडौंमा रहेको नातेदार मगर दाजुभाईले धेरै सहयोग गर्नु भयो । त्यहि सहयोगले बुबाको दाहसस्कार पशुपतिनाथमा गर्यौं र कालोपुलमा क्रियापुत्री घरमा १२ दिन हामि आमा छोरा कुरीमा बस्यौं । बाबाको काजक्रिया २०७२ को साउन १७ गते त्यहि क्रियापुत्री घरमा सक्यौं र भोलिपल्ट आमाछोरा निरास भएर चितवन फर्कियौं । सपना थियो बुबालाई सन्चो बनाएर हामि तिन जना फर्कने तर बुबा इश्वरको प्यारो भयो .....र म र आमा मात्र फर्कियौं यस्तो अबस्थामा पनि मलाई साथदिने जोयाले मलाई छोड्छ र ? जिंबनले भने ....." हामि छानबिन समितिका सदस्यहरु अधिबक्ता ईन्धिरा श्रीसमगर, नेमसंघ कोषाध्यक्ष कमला थापा मगर, राजेन्द्र थापा मगर, म लगायत मामा-माईजु कामे मगर, वारीपरि थियौं, जिबन लग भाग ५ मिनेट रुई नै रहयो, सबैको अनुहार र आँखामा हेर्यौं सबै आँशु पुछ्दै थियौं ....लगभग १० मिनेट कोहि पनि बोल्न सक्ने स्थिति भएन ..मैले त्यहाँ जति कारुणिक र पिडा देखे महसुस गरे त्यो शब्दमा यहा उतार्न सकिन ...
प्राय सबै कथा कहानी यो भन्दा अघाडी दुधकोशी मिडियाले प्रकाशन गरेको खबरसंगै मिल्दो जुल्दो थियो । जो हामीले सुनी आएका नै थियौं तर जब जिबनले आफ्नो बुबाको सन्दर्भ निकालेर परिवारको करुनिका सत्य कथा भन्न थाल्यो तब सबैको आखाबाट आशु खस्यो र सबलाई रुन बाध्य बनायो । उसले भनेको कथा जस्ताको तस्तै यस्तो छ जुन सुनेर संभवत नरुने मानिस हुन्न होला -"मेरो बाबा परिवारको सबैको प्रिय र सबैलाई बराबर माया गर्नु हुन्थ्यो । वहालाई हामि कसरी मजबुत हुने भन्ने कुरामा सार्है चिन्ता थियो । त्यसैले त सोलुबाट धनगडी र त्यहाबाट पनि चितवन सरेका थियौं तर जहा सरे पनि हाम्रो दुख हाम्रो पिडा पनि त्यही सरि रहयो । यसैले वहा बिस २०५९ सालमा दुबईको G4s सेकुरिटी कम्पनीमा रोजगारीको लागि १ लाख ३० हजार म्यान पावरलाई बुझाएर सेकुरिटी कामको लागि दुबई जानुभो । तर दुबाईमा G4s सेकुरिटी कम्पनीले लिने परिक्षामा बुबा फेल हुनुभो र तुरुन्तै नेपाल फर्कनु पर्यो, त्यसले बुबालाई सार्है निरास तुल्यायो । बुबाले फेरी पनि विदेश जाने नै निर्णय गर्नु भो, अत हाम्रो परिवारको नाममा रत्ननगर नगरपालिका- ४, देवालीमा रहेको २ कट्ठा जग्गा ईन्द्र बहादुर थापा क्षेत्रीलाई बन्धकी राजिनामा पास गरि अफगानिस्तान जानका लागि ३ लाख ऋण लियौं । उक्त ऋण लिएको रकम अफगानिस्तान जानका लागि एक म्यान पावरका मान्छे खडक बहादुर बिकलाई बुझायौं । र भिजाको लागि बुबा कुर्न थाल्नु भो । एक महिना, दुइ महिना तिन महिना गरेर बर्ष नै बित्न लाग्यो तर कहिल्यै भिजा नै आएन र १० औं महिना बिते तर काम भएन र पछी काम नहुने बताए । यसले बुबालाई झन् नै चिन्तित र पिडित बनायो ।
एकातिर जग्गा गयो अर्को तिर पैशा पनि फस्यो । फसेको पैशा पनि उठेन, पछी माग्दा-माग्दा पांच दस हजार उठ्यो, यत्तिकैमा जब त्यो एजेन्ट खडक बहादुर बिक पनि मर्यो भन्ने खबर पायौं । झन् यसले बुबालाई तनाब दियो । एकाएक बुबामा केहि नकारात्मक परिबर्तन देखिन थाल्यो । शाररिक रुपमा केहि कम्जोर पनि हुदै गएको देखे । शरीर र फेस कालो हुदै पनि गएको थियो । जुन हामीले बाहिर बाट सजिलै अनुमान गर्न सक्थ्यौं । एक दिन म झ्यालबाट बुबालाई चियो गरिरेका थिए- ग्लासबाट केहि घटघटी पिउदै हुनुन्थ्यो । मलाई शंका लागेपछी एक छिन पर्खे र बुबा जानुभए पछी म हत्तपत्त गएर ग्लास सुघे गन्ध रक्सीको थियो र कहिल्यै रक्सि पिउनु नहुने बुबाले रक्सि पिएको थाहा पाए पछी मैले आमालाई बुबाले रक्सि पिउनु भएको कुरा भने तर आमाले पत्याउनु भएन । पछिपछि लगातार धेरै पिउनु भए पछी आमा लगायत म र बहिनि सन्जुले बुबालाई धेरै सम्झाए बुझाए । आमाले त गालि नै गर्नु भयो पिट्नु पनि भयो तर बाबाले कहिल्यै हुन्छ नि भन्नु भएन, हुन्न नि भन्नु भएन । सम्झाउदा, बुझाउदा, यानेकि गालि गर्दा समेत सधैं फिस्स हासेर टार्नु भो ।
हुदा हुदा दिउसै पनि मातिन थाल्नु भो र सम्हाल्नै नसकिने अबस्थामा पुग्नु भो । बहिनि सानै थिईन भने भाई सुरेश अपान्गता र बिरामीका कारण ओछ्यानमा नै दिशा पिशाब सफा गर्नु पर्ने अबस्था थियो । त्यतिकै पनि पिडामा रहेको यो हाम्रो जिबन बुबाको यो हालतले त झन् बहुतै सताईएको थियो । बुबाको सुधारको लागि हामीले रिह्याब सेन्टरमा लाग्यौं र दुइ मिहिना राख्यौं । दुइ महिनामा धेरै सुधार भएपछी भने घर लग्यौं तर दुर्भाग्य, निरास र पिडादायिक कुरा- जुन दिन बुबा रिह्याबबाट फर्कनु भो त्यहि दिन मेरो भाई राजेशको मृत्यु भयो । भाईले मृत्युको लागि बुबालाई नै पर्खेको रहेछ भन्ने लाग्यो । यसले हामि सबै परिवारलाई चिन्तित र दुखित बनायो । बाबा एक दुइ हप्ता त ठिकै थियो तर पछी लुकेर फेरी पनि जाड रक्सि पिउन थाले । धेरै सम्झायौं, करायों, बुझायौं अझै पनि हासेर नै टार्नु भयो । म धेरै चिन्तित थिए कसरी बुबालाई सम्झाउन सकिन्छ होला भनेर । आमा पनि त्यतिकै चिन्तित हुनुन्थ्यो । बुबा २०७१ सालको फागुनबाट भने अलि बढी बिरामी पर्नु भो तर बुबाले कहिल्यै पनि मलाई पिडा छ र बिरामी भो भनेर कहिल्यै भन्नु भएको थिएन ।
बाबालाई हामीले भनेका पनि थियौ उपचार गरौ बाबा भनेर तर बुबा भन्नु हुन्थ्यो मलाई केहि पनि भएको छैन चिन्ता नलेउ भन्नु हुन्थ्यो । एक दिन २०७२ को ज्येस्ठ महिनाको २३ गते साँझ म, बुबा, बहिनि संजु आमा, जोया, मिगेल हामि सबै एकै ठाउँमा बसेर खान खादै थियौं । बुबा खाना खादा खादै अचानक बाहिर जानु भो । ढिलो गरे पछी बहिनि सन्जुलाई हेर्न पठायौं । सन्जु दौड्दै आएर बाबाले ब्लड नै बमिटिंग गरेको सुनायो, हामि हत्तपत्त बाहिर बाबा भएको ठाउमा गयौ, बाबा आफुले बमिटिंग गरेको एक बाल्टी भन्दा बढी ब्लड हामीले देख्छ भनेर माटोले छोप्दै हुनुन्थ्यो । त्यो देखेर म त्यहि नै बसेर बुबालाई हेर्दै बेस्सरी रुए किनकि मैले मेरो बुबालाई निकै पिडा भएको त्यस्खेर मात्र थाहा पाएँ, महसुस गरे । मैले आफुलाई कन्ट्रोल नै गर्न सकिन, केहि भन्न पनि सकिन बुबालाई । यस अघि पनि यस्तो भएको आंकलन गरे किनकि बुबा यसरीनै कयौं चोटी निक्लनु भएको थियो । म रुएको देखेपछी बुबा एकाएक निलो भएर बेहोश ह्नुभो । मैले बाबा भन्दै बोलाए बोल्नु भएन । त्यस पछी त सबै रुन थाले । मैले रुदै मेरो एक साथीलाई फोन गरे र बाबा बिरामी भएकोले सहयोग गर्न अनुरोध गरे ।एक साथीलाई मेरो ल्यापटप दिए र अलि पैशा लिए, आमासंग पनि रहेको पेशा जम्मा गर्यौं र बुबालाई ट्याक्सीमा राखेर नजिकको क्लिनिक लाग्यौ तर क्लिनिकले राख्न मानेन । त्यसपछि नारायणी सामुदायिक अस्पताल लाग्यौं । त्यहा पनि भर्ना गर्न नमानेपछी फेरी भरतपुर चितवन मेडिकल लाग्यौं । त्यहा पनि हेरी सके पश्चात जन्डिसको अन्तिम अबस्था भएको र त्यहा उपचार हुन नसक्ने र काठमाडौं लान सिफारिस गरियो ।
करिब त्यहा १० घण्टा मेडिकलमा राखेपछि हामीले एम्बुलेन्समा काठमाडौं ल्याई चाबहिल स्थित हेल्पिंग हेन्डमा भर्ना गर्यौं । काठमाडौं ल्याउदा सम्म बुबा बेहोस नै हुनुन्थ्यो । बोल्न सक्नु हुन्नथ्यो र भर्ना गर्ने बित्तिकै बुबालाई आई सियु मा राखियो । १८ दिन अईसियुमा राखेपश्चात केहि सुधार देखियो र होश पनि खुल्यो । त्यसपछि बुबालाई नर्मल बेडमा सारियो । म खुशी थिए अब बुबा बाच्नुहुन्छ भन्नेमा म ढुक्क पनि थिए तर एक दिन सम्भवत म छोरा हो भनेर थाह नपाएर हुन् सक्छ- उनीहरुले कुरा गर्दागर्दै एक आपसमा भने- मर्नु भन्दा अघाडी बेहोश मानिसको होश खुल्छ भनेर । यसले अलि अलि सान्त्वना मिलेको मनलाई झन् बढी चिन्तित बनायो । अब केहि भै हाल्यो भने के गर्ने होला भनेर चिन्ताले बेस्कन सतायो । म बुबा संगै बस्थे र कुरा गर्थे । बुबा कस्तो छ तपाईलाई भनेर सोध्थे । बुबाले भन्नु हुन्थ्यो चिन्ता नगर म निको हुन्छु भन्नु हुन्थ्यो । यता मात्र बुबा मात्र होइन उता जोया पनि प्रेगनेंट थियो र डाक्टरले यहि हप्ता दस दिन भित्र बच्चा जन्मने समय दिएको थियो । म अत्यान्त तनाबमा थिए, के गर्ने के नगर्ने दिमागले काम गर्न पनि छोडिरहेको थियो, उता आमा पनि चिन्तित नै हुनुन्थ्यो । अन्तत जोयाले २०७२ को असार २१ गते दोस्रो सन्तानको रुपमा चितवन मेडिकल कलेजमा एरिकलाई जन्म दियो । भने उपचारकै क्रममा साउनको ५ गते हाम्रो परिवारले बुबा गुमाउनु पर्यो, बुबाले हामि सबै परिवारलाई छोडेर जानुभो ।
मलाई लाग्थ्यो यो सपना होला जस्तो तर सत्य नै थियो । म धेरै रोए, आमा पनि रुनुभो तर रुएर के नै पो हुन सक्थ्यो र ? बुबालाई त गुमायौं नै त्योसंगै उपचारमा अलिअलि भएको पैशा पनि सिद्धिसकेको थियो । काठमाडौंमा रहेको नातेदार मगर दाजुभाईले धेरै सहयोग गर्नु भयो । त्यहि सहयोगले बुबाको दाहसस्कार पशुपतिनाथमा गर्यौं र कालोपुलमा क्रियापुत्री घरमा १२ दिन हामि आमा छोरा कुरीमा बस्यौं । बाबाको काजक्रिया २०७२ को साउन १७ गते त्यहि क्रियापुत्री घरमा सक्यौं र भोलिपल्ट आमाछोरा निरास भएर चितवन फर्कियौं । सपना थियो बुबालाई सन्चो बनाएर हामि तिन जना फर्कने तर बुबा इश्वरको प्यारो भयो .....र म र आमा मात्र फर्कियौं यस्तो अबस्थामा पनि मलाई साथदिने जोयाले मलाई छोड्छ र ? जिंबनले भने ....." हामि छानबिन समितिका सदस्यहरु अधिबक्ता ईन्धिरा श्रीसमगर, नेमसंघ कोषाध्यक्ष कमला थापा मगर, राजेन्द्र थापा मगर, म लगायत मामा-माईजु कामे मगर, वारीपरि थियौं, जिबन लग भाग ५ मिनेट रुई नै रहयो, सबैको अनुहार र आँखामा हेर्यौं सबै आँशु पुछ्दै थियौं ....लगभग १० मिनेट कोहि पनि बोल्न सक्ने स्थिति भएन ..मैले त्यहाँ जति कारुणिक र पिडा देखे महसुस गरे त्यो शब्दमा यहा उतार्न सकिन ...
कण्डमको प्रयोगको फाइदाको बारेमा त प्राय सबैलाई थाहा होला तर कण्डमको केही यस्तो साइड इफेक्ट्स पनि छ जसको तपाई अनुमान समेत गर्न सक्नुहुनेछैन । कण्डमले मात्र तपाईको यौन जीवनसँग मात्र प्रभावित गर्दैन कि तपाईको यौन सम्बन्धी रोगको शिकार हुनबाट समेत बचाउँछ । कण्डमको प्रयोगले धेरै फाइदा दिए पनि केहि यसका बेफाइदाहरु छन् । जुन निम्नानुसार छन् : -
. दुखाइ एवं एलर्जी यस्तो देखिएको छ कि लगातार अर्थात हप्तामा दुई भन्दा बढी कण्डमको प्रयोग गर्दा योनिको आन्तरिक भाग र झिल्लीमा संवेदनशीलता काम समाप्त हुन्छ । जसको कारण स्त्रिहरुको योनिबाट स्खलित हुनेखालको प्राकृतिक लुब्रिकेट (चिप्लो)पदार्थे स्खलन हुन कम हुन्छ या पूर्णरुपले बन्द पनि हुन सक्छ । जस कारण योनिमा सुख्खापन आउँछ । त्यसकारण कण्डमको धेरै प्रयोग गर्ने महिलाहरुको योनि स्पर्श गर्दा दुखाइ महशुस हुने हुन्छ । यस्तो अवस्थामा यौन सम्बन्धका क्रममा महिलालाई असहनीय पिडा हुन सक्छ । २. योनि गर्भासय घाउ हुने कण्डमको अधिक प्रयोगले योनि गर्भासयमा घाउ हुनुको साथै दर्दनाक पिडा समेत हुन्छ । जसका कारण योनि सुनिने हुन्छ । यस्तो अवस्थामा यौन सम्बन्ध बनाउँदा योनीको आन्तरिक भाग समेतलाई असर गर्न सक्दछ । भने योनिमा फेरी घाउ भइ रक्तस्त्राव पनि हुन थाल्दछ । जुन महिलाहरु मासिक चक्र बाहिर भएको महिनावारी सोची वास्ता नगर्दा पछि गर्भाशय मा समेत संक्रमण फैलिन सक्ने हुँदा पछि यसले गर्भासयको क्यान्सर समेत हुन सक्छ ।
३. योनिको प्रतिरक्षा प्रणालीलाई नोक्सान प्रकृति हामीलाई आफ्नो प्रतिरक्षा शक्ति जन्मजात नै प्रदान गरेको हुन्छ । यदि हप्तामा दुई पटक भन्दा बढी कण्डमको प्रयोग गर्दा कण्डमले योनिको प्रतिरक्षा प्रणालीलाई नोक्सान गर्ने हुन्छ । यसको प्रयोगले योनिको अम्लीय वातावरणमा उथपपुथल बनाउँदछ।
. दुखाइ एवं एलर्जी यस्तो देखिएको छ कि लगातार अर्थात हप्तामा दुई भन्दा बढी कण्डमको प्रयोग गर्दा योनिको आन्तरिक भाग र झिल्लीमा संवेदनशीलता काम समाप्त हुन्छ । जसको कारण स्त्रिहरुको योनिबाट स्खलित हुनेखालको प्राकृतिक लुब्रिकेट (चिप्लो)पदार्थे स्खलन हुन कम हुन्छ या पूर्णरुपले बन्द पनि हुन सक्छ । जस कारण योनिमा सुख्खापन आउँछ । त्यसकारण कण्डमको धेरै प्रयोग गर्ने महिलाहरुको योनि स्पर्श गर्दा दुखाइ महशुस हुने हुन्छ । यस्तो अवस्थामा यौन सम्बन्धका क्रममा महिलालाई असहनीय पिडा हुन सक्छ । २. योनि गर्भासय घाउ हुने कण्डमको अधिक प्रयोगले योनि गर्भासयमा घाउ हुनुको साथै दर्दनाक पिडा समेत हुन्छ । जसका कारण योनि सुनिने हुन्छ । यस्तो अवस्थामा यौन सम्बन्ध बनाउँदा योनीको आन्तरिक भाग समेतलाई असर गर्न सक्दछ । भने योनिमा फेरी घाउ भइ रक्तस्त्राव पनि हुन थाल्दछ । जुन महिलाहरु मासिक चक्र बाहिर भएको महिनावारी सोची वास्ता नगर्दा पछि गर्भाशय मा समेत संक्रमण फैलिन सक्ने हुँदा पछि यसले गर्भासयको क्यान्सर समेत हुन सक्छ ।
३. योनिको प्रतिरक्षा प्रणालीलाई नोक्सान प्रकृति हामीलाई आफ्नो प्रतिरक्षा शक्ति जन्मजात नै प्रदान गरेको हुन्छ । यदि हप्तामा दुई पटक भन्दा बढी कण्डमको प्रयोग गर्दा कण्डमले योनिको प्रतिरक्षा प्रणालीलाई नोक्सान गर्ने हुन्छ । यसको प्रयोगले योनिको अम्लीय वातावरणमा उथपपुथल बनाउँदछ।
सबैको चाहना जोया र जिबनको मिलन
जोया र जिबन एक अर्कालाई चाहन्छन यसमा अब शंकै रहेन
अबको बाटो के त ? यी जोडीले अब लिन सक्ने ३-४ सम्भावित बाटाहरु यस्ता छन् :Screenshot_13
पहिलो बाटो :
जसरि जोयाले नेपाल छाडिन उसै गरि ट्राभल डकुमेन्टमा नेपाल भित्र्याउने , जसको लागि दुई देशको दुताबाश बीच कुटनैतिक पहल आबश्यक छ
दोश्रो बाटो :
जोयाले फिलिपिन्सको पासपोर्ट पुन: बनाई बच्चाहरुको पनि नागरिकता बनाई टुरिस्ट भिसामा नेपाल आउने , जोयालाई लागेको साँढे ३ बर्षको निषेध हटाउन सम्बन्धित निकायमा आबश्यक कदम चाल्ने , नेपाल प्रवेश गरि सके पछि कानुन अनुसार बिवाह दर्ता र बच्चाहरुको जन्म दर्ता गराउने
तेश्रो बाटो
जिबन टुरिस्ट भिसामा फिलिपिन्स जाने, नेपालीलाई फिलिपिन्स एयरपोर्टमा सजिलै भिसा मिल्नेछ , परिवार भेटघाट गर्ने , उतै परिवार संग बस्ने वा एक्लै फर्कने ,वा छोराहरु मात्रै लिएर फर्कने , साँढे ३ बर्षमा जोयाको नेपाल प्रवेश निषेध खुले पछि मात्रै जोया फर्कने , यस बीच jजोया एक्लै बैदेशिक रोजगारमा जान पनि सक्ने छिन
चौथो बाटो
जोयाका छोराहरुलाई फिलिपिन्समै बाजे बज्यैको हेरचाहमा स्कुल हाली छाड्ने , अथवा २ छोराहरुलाई नेपाल झिकाई चितवनमा बज्यैको हेरचाहमा छाड्ने , जोया र जिबन पुन बैदेशिक रोजगारीमा जाने र साढे ३ बर्ष पछि जोया जिबन दुबई नेपालमा फर्कने ,
आगामी दिनमा सबै कुरा थाहा हुनेनै छ अहिलेलाई जोयाका आजका पारिवारिक तस्बिर हरु यस्ता छन् !
अबको बाटो के त ? यी जोडीले अब लिन सक्ने ३-४ सम्भावित बाटाहरु यस्ता छन् :Screenshot_13
पहिलो बाटो :
जसरि जोयाले नेपाल छाडिन उसै गरि ट्राभल डकुमेन्टमा नेपाल भित्र्याउने , जसको लागि दुई देशको दुताबाश बीच कुटनैतिक पहल आबश्यक छ
दोश्रो बाटो :
जोयाले फिलिपिन्सको पासपोर्ट पुन: बनाई बच्चाहरुको पनि नागरिकता बनाई टुरिस्ट भिसामा नेपाल आउने , जोयालाई लागेको साँढे ३ बर्षको निषेध हटाउन सम्बन्धित निकायमा आबश्यक कदम चाल्ने , नेपाल प्रवेश गरि सके पछि कानुन अनुसार बिवाह दर्ता र बच्चाहरुको जन्म दर्ता गराउने
तेश्रो बाटो
जिबन टुरिस्ट भिसामा फिलिपिन्स जाने, नेपालीलाई फिलिपिन्स एयरपोर्टमा सजिलै भिसा मिल्नेछ , परिवार भेटघाट गर्ने , उतै परिवार संग बस्ने वा एक्लै फर्कने ,वा छोराहरु मात्रै लिएर फर्कने , साँढे ३ बर्षमा जोयाको नेपाल प्रवेश निषेध खुले पछि मात्रै जोया फर्कने , यस बीच jजोया एक्लै बैदेशिक रोजगारमा जान पनि सक्ने छिन
चौथो बाटो
जोयाका छोराहरुलाई फिलिपिन्समै बाजे बज्यैको हेरचाहमा स्कुल हाली छाड्ने , अथवा २ छोराहरुलाई नेपाल झिकाई चितवनमा बज्यैको हेरचाहमा छाड्ने , जोया र जिबन पुन बैदेशिक रोजगारीमा जाने र साढे ३ बर्ष पछि जोया जिबन दुबई नेपालमा फर्कने ,
आगामी दिनमा सबै कुरा थाहा हुनेनै छ अहिलेलाई जोयाका आजका पारिवारिक तस्बिर हरु यस्ता छन् !
बाबुको मुख हेर्ने दिन स्वर्गीय बुबाबारे जिबनको कारुणिक बयान
"मेरो बाबा परिवारको सबैको प्रिय र सबैलाई बराबर माया गर्नु हुन्थ्यो । वहालाई हामि कसरी मजबुत हुने भन्ने कुरामा सार्है चिन्ता थियो । त्यसैले त सोलुबाट धनगडी र त्यहाबाट पनि चितवन सरेका थियौं तर जहा सरे पनि हाम्रो दुख हाम्रो पिडा पनि त्यही सरि रहयो । यसैले वहा बिस २०५९ सालमा दुबईको G4s सेकुरिटी कम्पनीमा रोजगारीको लागि १ लाख ३० हजार म्यान पावरलाई बुझाएर सेकुरिटी कामको लागि दुबई जानुभो । तर दुबाईमा G4s सेकुरिटी कम्पनीले लिने परिक्षामा बुबा फेल हुनुभो र तुरुन्तै नेपाल फर्कनु पर्यो, त्यसले बुबालाई सार्है निरास तुल्यायो । बुबाले फेरी पनि विदेश जाने नै निर्णय गर्नु भो, अत हाम्रो परिवारको नाममा रत्ननगर नगरपालिका- ४, देवालीमा रहेको २ कट्ठा जग्गा ईन्द्र बहादुर थापा क्षेत्रीलाई बन्धकी राजिनामा पास गरि अफगानिस्तान जानका लागि ३ लाख ऋण लियौं । उक्त ऋण लिएको रकम अफगानिस्तान जानका लागि एक म्यान पावरका मान्छे खडक बहादुर बिकलाई बुझायौं । र भिजाको लागि बुबा कुर्न थाल्नु भो । एक महिना, दुइ महिना तिन महिना गरेर बर्ष नै बित्न लाग्यो तर कहिल्यै भिजा नै आएन र १० औं महिना बिते तर काम भएन र पछी काम नहुने बताए । यसले बुबालाई झन् नै चिन्तित र पिडित बनायो ।
एकातिर जग्गा गयो अर्को तिर पैशा पनि फस्यो । फसेको पैशा पनि उठेन, पछी माग्दा-माग्दा पांच दस हजार उठ्यो, यत्तिकैमा जब त्यो एजेन्ट खडक बहादुर बिक पनि मर्यो भन्ने खबर पायौं । झन् यसले बुबालाई तनाब दियो । एकाएक बुबामा केहि नकारात्मक परिबर्तन देखिन थाल्यो । शाररिक रुपमा केहि कम्जोर पनि हुदै गएको देखे । शरीर र फेस कालो हुदै पनि गएको थियो । जुन हामीले बाहिर बाट सजिलै अनुमान गर्न सक्थ्यौं । एक दिन म झ्यालबाट बुबालाई चियो गरिरेका थिए- ग्लासबाट केहि घटघटी पिउदै हुनुन्थ्यो । मलाई शंका लागेपछी एक छिन पर्खे र बुबा जानुभए पछी म हत्तपत्त गएर ग्लास सुघे गन्ध रक्सीको थियो र कहिल्यै रक्सि पिउनु नहुने बुबाले रक्सि पिएको थाहा पाए पछी मैले आमालाई बुबाले रक्सि पिउनु भएको कुरा भने तर आमाले पत्याउनु भएन ।
पछिपछि लगातार धेरै पिउनु भए पछी आमा लगायत म र बहिनि सन्जुले बुबालाई धेरै सम्झाए बुझाए । आमाले त गालि नै गर्नु भयो पिट्नु पनि भयो तर बाबाले कहिल्यै हुन्छ नि भन्नु भएन, हुन्न नि भन्नु भएन । सम्झाउदा, बुझाउदा, यानेकि गालि गर्दा समेत सधैं फिस्स हासेर टार्नु भो । हुदा हुदा दिउसै पनि मातिन थाल्नु भो र सम्हाल्नै नसकिने अबस्थामा पुग्नु भो । बहिनि सानै थिईन भने भाई सुरेश अपान्गता र बिरामीका कारण ओछ्यानमा नै दिशा पिशाब सफा गर्नु पर्ने अबस्था थियो । त्यतिकै पनि पिडामा रहेको यो हाम्रो जिबन बुबाको यो हालतले त झन् बहुतै सताईएको थियो । बुबाको सुधारको लागि हामीले रिह्याब सेन्टरमा लाग्यौं र दुइ मिहिना राख्यौं । दुइ महिनामा धेरै सुधार भएपछी भने घर लग्यौं तर दुर्भाग्य, निरास र पिडादायिक कुरा- जुन दिन बुबा रिह्याबबाट फर्कनु भो त्यहि दिन मेरो भाई राजेशको मृत्यु भयो ।
भाईले मृत्युको लागि बुबालाई नै पर्खेको रहेछ भन्ने लाग्यो । यसले हामि सबै परिवारलाई चिन्तित र दुखित बनायो । बाबा एक दुइ हप्ता त ठिकै थियो तर पछी लुकेर फेरी पनि जाड रक्सि पिउन थाले । धेरै सम्झायौं, करायों, बुझायौं अझै पनि हासेर नै टार्नु भयो । म धेरै चिन्तित थिए कसरी बुबालाई सम्झाउन सकिन्छ होला भनेर । आमा पनि त्यतिकै चिन्तित हुनुन्थ्यो । बुबा २०७१ सालको फागुनबाट भने अलि बढी बिरामी पर्नु भो तर बुबाले कहिल्यै पनि मलाई पिडा छ र बिरामी भो भनेर कहिल्यै भन्नु भएको थिएन । बाबालाई हामीले भनेका पनि थियौ उपचार गरौ बाबा भनेर तर बुबा भन्नु हुन्थ्यो मलाई केहि पनि भएको छैन चिन्ता नलेउ भन्नु हुन्थ्यो ।
एक दिन २०७२ को ज्येस्ठ महिनाको २३ गते साँझ म, बुबा, बहिनि संजु आमा, जोया, मिगेल हामि सबै एकै ठाउँमा बसेर खान खादै थियौं । बुबा खाना खादा खादै अचानक बाहिर जानु भो । ढिलो गरे पछी बहिनि सन्जुलाई हेर्न पठायौं । सन्जु दौड्दै आएर बाबाले ब्लड नै बमिटिंग गरेको सुनायो, हामि हत्तपत्त बाहिर बाबा भएको ठाउमा गयौ, बाबा आफुले बमिटिंग गरेको एक बाल्टी भन्दा बढी ब्लड हामीले देख्छ भनेर माटोले छोप्दै हुनुन्थ्यो । त्यो देखेर म त्यहि नै बसेर बुबालाई हेर्दै बेस्सरी रुए किनकि मैले मेरो बुबालाई निकै पिडा भएको त्यस्खेर मात्र थाहा पाएँ, महसुस गरे । मैले आफुलाई कन्ट्रोल नै गर्न सकिन, केहि भन्न पनि सकिन बुबालाई । यस अघि पनि यस्तो भएको आंकलन गरे किनकि बुबा यसरीनै कयौं चोटी निक्लनु भएको थियो । म रुएको देखेपछी बुबा एकाएक निलो भएर बेहोश ह्नुभो । मैले बाबा भन्दै बोलाए बोल्नु भएन । त्यस पछी त सबै रुन थाले । मैले रुदै मेरो एक साथीलाई फोन गरे र बाबा बिरामी भएकोले सहयोग गर्न अनुरोध गरे ।एक साथीलाई मेरो ल्यापटप दिए र अलि पैशा लिए, आमासंग पनि रहेको पेशा जम्मा गर्यौं र बुबालाई ट्याक्सीमा राखेर नजिकको क्लिनिक लाग्यौ तर क्लिनिकले राख्न मानेन । त्यसपछि नारायणी सामुदायिक अस्पताल लाग्यौं । त्यहा पनि भर्ना गर्न नमानेपछी फेरी भरतपुर चितवन मेडिकल लाग्यौं । त्यहा पनि हेरी सके पश्चात जन्डिसको अन्तिम अबस्था भएको र त्यहा उपचार हुन नसक्ने र काठमाडौं लान सिफारिस गरियो ।
करिब त्यहा १० घण्टा मेडिकलमा राखेपछि हामीले एम्बुलेन्समा काठमाडौं ल्याई चाबहिल स्थित हेल्पिंग हेन्डमा भर्ना गर्यौं । काठमाडौं ल्याउदा सम्म बुबा बेहोस नै हुनुन्थ्यो । बोल्न सक्नु हुन्नथ्यो र भर्ना गर्ने बित्तिकै बुबालाई आई सियु मा राखियो । १८ दिन अईसियुमा राखेपश्चात केहि सुधार देखियो र होश पनि खुल्यो । त्यसपछि बुबालाई नर्मल बेडमा सारियो । म खुशी थिए अब बुबा बाच्नुहुन्छ भन्नेमा म ढुक्क पनि थिए तर एक दिन सम्भवत म छोरा हो भनेर थाह नपाएर हुन् सक्छ- उनीहरुले कुरा गर्दागर्दै एक आपसमा भने- मर्नु भन्दा अघाडी बेहोश मानिसको होश खुल्छ भनेर । यसले अलि अलि सान्त्वना मिलेको मनलाई झन् बढी चिन्तित बनायो । अब केहि भै हाल्यो भने के गर्ने होला भनेर चिन्ताले बेस्कन सतायो । म बुबा संगै बस्थे र कुरा गर्थे । बुबा कस्तो छ तपाईलाई भनेर सोध्थे । बुबाले भन्नु हुन्थ्यो चिन्ता नगर म निको हुन्छु भन्नु हुन्थ्यो । यता मात्र बुबा मात्र होइन उता जोया पनि प्रेगनेंट थियो र डाक्टरले यहि हप्ता दस दिन भित्र बच्चा जन्मने समय दिएको थियो । म अत्यान्त तनाबमा थिए, के गर्ने के नगर्ने दिमागले काम गर्न पनि छोडिरहेको थियो, उता आमा पनि चिन्तित नै हुनुन्थ्यो ।
अन्तत जोयाले २०७२ को असार २१ गते दोस्रो सन्तानको रुपमा चितवन मेडिकल कलेजमा एरिकलाई जन्म दियो । भने उपचारकै क्रममा साउनको ५ गते हाम्रो परिवारले बुबा गुमाउनु पर्यो, बुबाले हामि सबै परिवारलाई छोडेर जानुभो । मलाई लाग्थ्यो यो सपना होला जस्तो तर सत्य नै थियो । म धेरै रोए, आमा पनि रुनुभो तर रुएर के नै पो हुन सक्थ्यो र ? बुबालाई त गुमायौं नै त्योसंगै उपचारमा अलिअलि भएको पैशा पनि सिद्धिसकेको थियो । काठमाडौंमा रहेको नातेदार मगर दाजुभाईले धेरै सहयोग गर्नु भयो । त्यहि सहयोगले बुबाको दाहसस्कार पशुपतिनाथमा गर्यौं र कालोपुलमा क्रियापुत्री घरमा १२ दिन हामि आमा छोरा कुरीमा बस्यौं । बाबाको काजक्रिया २०७२ को साउन १७ गते त्यहि क्रियापुत्री घरमा सक्यौं र भोलिपल्ट आमाछोरा निरास भएर चितवन फर्कियौं । सपना थियो बुबालाई सन्चो बनाएर हामि तिन जना फर्कने तर बुबा इश्वरको प्यारो भयो .....र म र आमा मात्र फर्कियौं
यस्तो अबस्थामा पनि मलाई साथदिने जोयाले मलाई छोड्छ र ? जिंबनले भने ....."
छानबिन समितिका सदस्यहरु अधिबक्ता ईन्धिरा श्रीसमगर, नेमसंघ कोषाध्यक्ष कमला थापा मगर, राजेन्द्र थापा मगर आदिका सामू जीवनले दिएको कहाली लाग्दो बयान
एकातिर जग्गा गयो अर्को तिर पैशा पनि फस्यो । फसेको पैशा पनि उठेन, पछी माग्दा-माग्दा पांच दस हजार उठ्यो, यत्तिकैमा जब त्यो एजेन्ट खडक बहादुर बिक पनि मर्यो भन्ने खबर पायौं । झन् यसले बुबालाई तनाब दियो । एकाएक बुबामा केहि नकारात्मक परिबर्तन देखिन थाल्यो । शाररिक रुपमा केहि कम्जोर पनि हुदै गएको देखे । शरीर र फेस कालो हुदै पनि गएको थियो । जुन हामीले बाहिर बाट सजिलै अनुमान गर्न सक्थ्यौं । एक दिन म झ्यालबाट बुबालाई चियो गरिरेका थिए- ग्लासबाट केहि घटघटी पिउदै हुनुन्थ्यो । मलाई शंका लागेपछी एक छिन पर्खे र बुबा जानुभए पछी म हत्तपत्त गएर ग्लास सुघे गन्ध रक्सीको थियो र कहिल्यै रक्सि पिउनु नहुने बुबाले रक्सि पिएको थाहा पाए पछी मैले आमालाई बुबाले रक्सि पिउनु भएको कुरा भने तर आमाले पत्याउनु भएन ।
पछिपछि लगातार धेरै पिउनु भए पछी आमा लगायत म र बहिनि सन्जुले बुबालाई धेरै सम्झाए बुझाए । आमाले त गालि नै गर्नु भयो पिट्नु पनि भयो तर बाबाले कहिल्यै हुन्छ नि भन्नु भएन, हुन्न नि भन्नु भएन । सम्झाउदा, बुझाउदा, यानेकि गालि गर्दा समेत सधैं फिस्स हासेर टार्नु भो । हुदा हुदा दिउसै पनि मातिन थाल्नु भो र सम्हाल्नै नसकिने अबस्थामा पुग्नु भो । बहिनि सानै थिईन भने भाई सुरेश अपान्गता र बिरामीका कारण ओछ्यानमा नै दिशा पिशाब सफा गर्नु पर्ने अबस्था थियो । त्यतिकै पनि पिडामा रहेको यो हाम्रो जिबन बुबाको यो हालतले त झन् बहुतै सताईएको थियो । बुबाको सुधारको लागि हामीले रिह्याब सेन्टरमा लाग्यौं र दुइ मिहिना राख्यौं । दुइ महिनामा धेरै सुधार भएपछी भने घर लग्यौं तर दुर्भाग्य, निरास र पिडादायिक कुरा- जुन दिन बुबा रिह्याबबाट फर्कनु भो त्यहि दिन मेरो भाई राजेशको मृत्यु भयो ।
भाईले मृत्युको लागि बुबालाई नै पर्खेको रहेछ भन्ने लाग्यो । यसले हामि सबै परिवारलाई चिन्तित र दुखित बनायो । बाबा एक दुइ हप्ता त ठिकै थियो तर पछी लुकेर फेरी पनि जाड रक्सि पिउन थाले । धेरै सम्झायौं, करायों, बुझायौं अझै पनि हासेर नै टार्नु भयो । म धेरै चिन्तित थिए कसरी बुबालाई सम्झाउन सकिन्छ होला भनेर । आमा पनि त्यतिकै चिन्तित हुनुन्थ्यो । बुबा २०७१ सालको फागुनबाट भने अलि बढी बिरामी पर्नु भो तर बुबाले कहिल्यै पनि मलाई पिडा छ र बिरामी भो भनेर कहिल्यै भन्नु भएको थिएन । बाबालाई हामीले भनेका पनि थियौ उपचार गरौ बाबा भनेर तर बुबा भन्नु हुन्थ्यो मलाई केहि पनि भएको छैन चिन्ता नलेउ भन्नु हुन्थ्यो ।
एक दिन २०७२ को ज्येस्ठ महिनाको २३ गते साँझ म, बुबा, बहिनि संजु आमा, जोया, मिगेल हामि सबै एकै ठाउँमा बसेर खान खादै थियौं । बुबा खाना खादा खादै अचानक बाहिर जानु भो । ढिलो गरे पछी बहिनि सन्जुलाई हेर्न पठायौं । सन्जु दौड्दै आएर बाबाले ब्लड नै बमिटिंग गरेको सुनायो, हामि हत्तपत्त बाहिर बाबा भएको ठाउमा गयौ, बाबा आफुले बमिटिंग गरेको एक बाल्टी भन्दा बढी ब्लड हामीले देख्छ भनेर माटोले छोप्दै हुनुन्थ्यो । त्यो देखेर म त्यहि नै बसेर बुबालाई हेर्दै बेस्सरी रुए किनकि मैले मेरो बुबालाई निकै पिडा भएको त्यस्खेर मात्र थाहा पाएँ, महसुस गरे । मैले आफुलाई कन्ट्रोल नै गर्न सकिन, केहि भन्न पनि सकिन बुबालाई । यस अघि पनि यस्तो भएको आंकलन गरे किनकि बुबा यसरीनै कयौं चोटी निक्लनु भएको थियो । म रुएको देखेपछी बुबा एकाएक निलो भएर बेहोश ह्नुभो । मैले बाबा भन्दै बोलाए बोल्नु भएन । त्यस पछी त सबै रुन थाले । मैले रुदै मेरो एक साथीलाई फोन गरे र बाबा बिरामी भएकोले सहयोग गर्न अनुरोध गरे ।एक साथीलाई मेरो ल्यापटप दिए र अलि पैशा लिए, आमासंग पनि रहेको पेशा जम्मा गर्यौं र बुबालाई ट्याक्सीमा राखेर नजिकको क्लिनिक लाग्यौ तर क्लिनिकले राख्न मानेन । त्यसपछि नारायणी सामुदायिक अस्पताल लाग्यौं । त्यहा पनि भर्ना गर्न नमानेपछी फेरी भरतपुर चितवन मेडिकल लाग्यौं । त्यहा पनि हेरी सके पश्चात जन्डिसको अन्तिम अबस्था भएको र त्यहा उपचार हुन नसक्ने र काठमाडौं लान सिफारिस गरियो ।
करिब त्यहा १० घण्टा मेडिकलमा राखेपछि हामीले एम्बुलेन्समा काठमाडौं ल्याई चाबहिल स्थित हेल्पिंग हेन्डमा भर्ना गर्यौं । काठमाडौं ल्याउदा सम्म बुबा बेहोस नै हुनुन्थ्यो । बोल्न सक्नु हुन्नथ्यो र भर्ना गर्ने बित्तिकै बुबालाई आई सियु मा राखियो । १८ दिन अईसियुमा राखेपश्चात केहि सुधार देखियो र होश पनि खुल्यो । त्यसपछि बुबालाई नर्मल बेडमा सारियो । म खुशी थिए अब बुबा बाच्नुहुन्छ भन्नेमा म ढुक्क पनि थिए तर एक दिन सम्भवत म छोरा हो भनेर थाह नपाएर हुन् सक्छ- उनीहरुले कुरा गर्दागर्दै एक आपसमा भने- मर्नु भन्दा अघाडी बेहोश मानिसको होश खुल्छ भनेर । यसले अलि अलि सान्त्वना मिलेको मनलाई झन् बढी चिन्तित बनायो । अब केहि भै हाल्यो भने के गर्ने होला भनेर चिन्ताले बेस्कन सतायो । म बुबा संगै बस्थे र कुरा गर्थे । बुबा कस्तो छ तपाईलाई भनेर सोध्थे । बुबाले भन्नु हुन्थ्यो चिन्ता नगर म निको हुन्छु भन्नु हुन्थ्यो । यता मात्र बुबा मात्र होइन उता जोया पनि प्रेगनेंट थियो र डाक्टरले यहि हप्ता दस दिन भित्र बच्चा जन्मने समय दिएको थियो । म अत्यान्त तनाबमा थिए, के गर्ने के नगर्ने दिमागले काम गर्न पनि छोडिरहेको थियो, उता आमा पनि चिन्तित नै हुनुन्थ्यो ।
अन्तत जोयाले २०७२ को असार २१ गते दोस्रो सन्तानको रुपमा चितवन मेडिकल कलेजमा एरिकलाई जन्म दियो । भने उपचारकै क्रममा साउनको ५ गते हाम्रो परिवारले बुबा गुमाउनु पर्यो, बुबाले हामि सबै परिवारलाई छोडेर जानुभो । मलाई लाग्थ्यो यो सपना होला जस्तो तर सत्य नै थियो । म धेरै रोए, आमा पनि रुनुभो तर रुएर के नै पो हुन सक्थ्यो र ? बुबालाई त गुमायौं नै त्योसंगै उपचारमा अलिअलि भएको पैशा पनि सिद्धिसकेको थियो । काठमाडौंमा रहेको नातेदार मगर दाजुभाईले धेरै सहयोग गर्नु भयो । त्यहि सहयोगले बुबाको दाहसस्कार पशुपतिनाथमा गर्यौं र कालोपुलमा क्रियापुत्री घरमा १२ दिन हामि आमा छोरा कुरीमा बस्यौं । बाबाको काजक्रिया २०७२ को साउन १७ गते त्यहि क्रियापुत्री घरमा सक्यौं र भोलिपल्ट आमाछोरा निरास भएर चितवन फर्कियौं । सपना थियो बुबालाई सन्चो बनाएर हामि तिन जना फर्कने तर बुबा इश्वरको प्यारो भयो .....र म र आमा मात्र फर्कियौं
यस्तो अबस्थामा पनि मलाई साथदिने जोयाले मलाई छोड्छ र ? जिंबनले भने ....."
छानबिन समितिका सदस्यहरु अधिबक्ता ईन्धिरा श्रीसमगर, नेमसंघ कोषाध्यक्ष कमला थापा मगर, राजेन्द्र थापा मगर आदिका सामू जीवनले दिएको कहाली लाग्दो बयान
चितवन, फिलिपीनी नागरीक जोयाको स्वदेश फिर्तालाई लिएर सामाजिक संजालमा लगाइएको आक्षेपलाई आज आदर्श गृह चितवनले जिल्ला प्रसाशन कार्यलयको सभाहलमा पत्रकार सम्मेलन मार्फत दुःख ब्यक्त गरेको छ । सामाजिक संजालमा संचालिका मिना खरेल र आदर्श गृहको सुनियोजीत आक्षेप लगाइएको थियो । जोयाकै विषयलाई लिएर संचालिका खरेल लगाएतलाई ज्यान मार्ने धम्की समेत आएको
सम्मेलनमा जानकारी समेत गराईएको थियो ।विगत केही वर्ष देखी जोया पारीवारीक झमेलामा रहेको र उनि सडकमै आएपछि स्थानीएको खबरमा जील्ला प्रहरी कार्यालय स्थानीय महिला तथा अधिकार कर्मीको रोहवरमा उद्दार गरी प्रहरीले आदर्श गृहलाई संरक्षणको लागि जिम्मा दिएको थियो । जोयाको पिडा देखेर गृह लगाएत सरकारी निकायहरु जिल्ला प्रसाशन कार्यलय चितवन, जिल्ला प्रहरी कार्यलय चितवन, जिल्लाका सरकारी वकीलको कार्यलय चितवन , महिला तथा वालवालीका कार्यलय चितवन र जीवन थापा र उनको परीवारको समेत रोहवर तथा समन्वयमा आँफुहरुले काम गरेको आदर्श गृहले बताएको छ । गृहले बिदेशी डलर खाएको, जोयाको २ बच्चलाई गृहले जवरजस्ती ल्याएको, जोयालाई जिवन र उनका परीवारलाई भेट्न नदिएको र बच्चालाई बाबु बिहिन बनाएको आरोपमा कुनै सत्यता रहेको खरेलले पत्रकार सम्मेलनमा जानकारी दिनु भयो । संस्थाको आफ्नै विधान हुन्छ भेट्नको लाई निश्चित समय तालिका छुट्याएको छ त्यो बेला सम्बन्धीत परिवारको जो सुकै आउदा पनि भेट्न दिएको एव परिवारलाई मिलाउन धेरै कोसिस गर्दा पनि परिवार मिलन गाराउन नसकिएकोले जीयालाई उनकै खुसी र आग्रहमा फिलिपिन्स कन्सलटेन्स सग समन्वयन गरी माईती फीनिपिन्स पठाइएको जानकारी गराउनु भयो । संस्थाको नाममा कुनै देशबाट डलर आएको पुष्टि भए आँफु जुनसुकै सजाय भोग्न तयार रहेको भन्दै जोयाको २ छोराको ट्राभल कागजपत्रमा बाबुको नाम जीवनको भएकाले छोराहरुलाई आँफुहरुले बाबु बिहिन नबनाएको जिकिर गर्नुभयो । जोयालाई परीवारसंग भेट्न नदिएको आरोपमा प्रसंगमा खरेलले स्वदेश फिर्ता गराउने क्रममा धेरै जसो संगै भएको र उनिहरुको समन्वयमा नै अगाडी बढेको बताउनुभयो । परीवारको हिंसाका कारण बिचल्लिमा परेकी जोयाको गृहले चितवन नारायणगढको वालकुमारी रोडबाट उद्धार गरेको थियो । सामाजिक संजालमा भ्रम फैलाई चरित्र हत्या गर्न खोज्ने गीरोहको खोजी गरी छिटै कानुनी दायरामा ल्याउने स.प्र.जि.अ. चेतनारायण शर्माले बताउनु भयो साथै महिला बिकास कार्यलयका प्रमुख शान्ता कुमारी पौडेलले जोयालाई स्वदेश फिर्ता गराउन गृहको एक्लो प्रयास नभई सरोकारवालाहरुको सामुहीक प्रयास रहेको बताएका छन । श्रोत – अनलाइन बालग बाट
सम्मेलनमा जानकारी समेत गराईएको थियो ।विगत केही वर्ष देखी जोया पारीवारीक झमेलामा रहेको र उनि सडकमै आएपछि स्थानीएको खबरमा जील्ला प्रहरी कार्यालय स्थानीय महिला तथा अधिकार कर्मीको रोहवरमा उद्दार गरी प्रहरीले आदर्श गृहलाई संरक्षणको लागि जिम्मा दिएको थियो । जोयाको पिडा देखेर गृह लगाएत सरकारी निकायहरु जिल्ला प्रसाशन कार्यलय चितवन, जिल्ला प्रहरी कार्यलय चितवन, जिल्लाका सरकारी वकीलको कार्यलय चितवन , महिला तथा वालवालीका कार्यलय चितवन र जीवन थापा र उनको परीवारको समेत रोहवर तथा समन्वयमा आँफुहरुले काम गरेको आदर्श गृहले बताएको छ । गृहले बिदेशी डलर खाएको, जोयाको २ बच्चलाई गृहले जवरजस्ती ल्याएको, जोयालाई जिवन र उनका परीवारलाई भेट्न नदिएको र बच्चालाई बाबु बिहिन बनाएको आरोपमा कुनै सत्यता रहेको खरेलले पत्रकार सम्मेलनमा जानकारी दिनु भयो । संस्थाको आफ्नै विधान हुन्छ भेट्नको लाई निश्चित समय तालिका छुट्याएको छ त्यो बेला सम्बन्धीत परिवारको जो सुकै आउदा पनि भेट्न दिएको एव परिवारलाई मिलाउन धेरै कोसिस गर्दा पनि परिवार मिलन गाराउन नसकिएकोले जीयालाई उनकै खुसी र आग्रहमा फिलिपिन्स कन्सलटेन्स सग समन्वयन गरी माईती फीनिपिन्स पठाइएको जानकारी गराउनु भयो । संस्थाको नाममा कुनै देशबाट डलर आएको पुष्टि भए आँफु जुनसुकै सजाय भोग्न तयार रहेको भन्दै जोयाको २ छोराको ट्राभल कागजपत्रमा बाबुको नाम जीवनको भएकाले छोराहरुलाई आँफुहरुले बाबु बिहिन नबनाएको जिकिर गर्नुभयो । जोयालाई परीवारसंग भेट्न नदिएको आरोपमा प्रसंगमा खरेलले स्वदेश फिर्ता गराउने क्रममा धेरै जसो संगै भएको र उनिहरुको समन्वयमा नै अगाडी बढेको बताउनुभयो । परीवारको हिंसाका कारण बिचल्लिमा परेकी जोयाको गृहले चितवन नारायणगढको वालकुमारी रोडबाट उद्धार गरेको थियो । सामाजिक संजालमा भ्रम फैलाई चरित्र हत्या गर्न खोज्ने गीरोहको खोजी गरी छिटै कानुनी दायरामा ल्याउने स.प्र.जि.अ. चेतनारायण शर्माले बताउनु भयो साथै महिला बिकास कार्यलयका प्रमुख शान्ता कुमारी पौडेलले जोयालाई स्वदेश फिर्ता गराउन गृहको एक्लो प्रयास नभई सरोकारवालाहरुको सामुहीक प्रयास रहेको बताएका छन । श्रोत – अनलाइन बालग बाट
काठमाडौ । साउनपछि विदेशबाट नेपाल फर्किदै हुनुहुन्छ भने काँचो सुन नल्याउनुहोला । सरकारले गहनाबाहेकको पचास ग्रामसम्मको सुन ल्याउन प्रतिवन्ध लगाएको छ ।
विदेशमा ६ महिना बसेका नेपालीले अहिलेसम्म पचास ग्राम काँचो सुन ल्याउन पाउने व्यवस्था थियो । तर सरकारले झिटी गुण्टा सम्वन्धी व्यवस्थामा परिवर्तन गर्दै पचास ग्रामको गहनाका सुनचाँदी वाहेक काँचो सुनचाँदी ल्याउन प्रतिवन्ध गरेको हो ।
वैदेशिक रोजगारीमा गएका नेपालीलाई प्रयोग गरेर तस्करी बढेपछि सरकारले काँचो सुनचाँदी ल्याउन प्रतिवन्ध लगाएको हो । दुबई, मलेसिया लगायतका मुलुकमा रहेका केही नेपाली तस्करले फर्किन लागेका नेपालीलाई सुन भरियाको रुपमा प्रयोग सुनचाँदी ल्याउने गरेका थिए ।
सुन ल्याउने नेपालीलाई केही रकम दिएर झिटीगुण्टामार्फत सुनचाँदीको वैधानिक रुपमा तस्करी भइरहेको थियो । भन्सार विभागका निर्देशक सूर्य सेढाईले तस्करी रोक्न काँचो सुन ल्याउन प्रतिवन्ध लगाएको बताए ।
नेपालमा स्थायी बसोबास गर्ने नेपाली नागरिक विदेशबाट फर्किदा सुन र चाँदीको गहना पचास ग्रामसम्म मात्रै ल्याउन पाउनेछन् । एक लाख रुपैयाँ मूल्यसम्मको जवाहरात जडित सुन वा चाँदीका सामानमा भन्सार लाग्दैन ।
ट्यावलेट वा ल्यापटप वा कम्प्युटर, घडी, क्यामरा, भिडियो क्यामरा, मोबाइल फोन र पेन ड्राइभ एकर एक थान भन्सार नतिरी ल्याउन पाउनेछन् । नयाँ ब्यवस्था अनुसार बच्चा राख्ने पेराम्बुलेटर र ट्राइसाइकल एकर एक थानमा भन्सार तिर्नुपर्दैन् । पेशागत यात्रुले बोक्ने डाक्टरका सामान्य यन्त्र, खेलाडीका सामान, गायकरसंगितकारले प्रयोग गर्ने गितार, हार्मोनियम लगायतमा भन्सार तिर्नुपर्दैन् ।
नयाँ ब्यवस्था अनुसार सात किलोग्रामसम्मको खाद्य बस्तुमा भन्सार तिर्नुपर्दैन् । एक लिटरसम्म विदेशी मदिरामा भन्सार लाग्दैन । यसअघि डेढ लिटरसम्ममा भन्सार तिर्नुपर्दैन्थ्यो । वैदेशिक रोजगारीमा गएका नेपालीले ३२ इन्चसम्मको टेलिभिजन ल्याउन पाउने व्यवस्थालाई पनि यथावत राखेको छ । ३२ इन्च भन्दा ठूलो टेलिभिजन ल्याएमा अरु सरहनै भन्सार महसुल तिर्नुपर्छ
विदेशमा ६ महिना बसेका नेपालीले अहिलेसम्म पचास ग्राम काँचो सुन ल्याउन पाउने व्यवस्था थियो । तर सरकारले झिटी गुण्टा सम्वन्धी व्यवस्थामा परिवर्तन गर्दै पचास ग्रामको गहनाका सुनचाँदी वाहेक काँचो सुनचाँदी ल्याउन प्रतिवन्ध गरेको हो ।
वैदेशिक रोजगारीमा गएका नेपालीलाई प्रयोग गरेर तस्करी बढेपछि सरकारले काँचो सुनचाँदी ल्याउन प्रतिवन्ध लगाएको हो । दुबई, मलेसिया लगायतका मुलुकमा रहेका केही नेपाली तस्करले फर्किन लागेका नेपालीलाई सुन भरियाको रुपमा प्रयोग सुनचाँदी ल्याउने गरेका थिए ।
सुन ल्याउने नेपालीलाई केही रकम दिएर झिटीगुण्टामार्फत सुनचाँदीको वैधानिक रुपमा तस्करी भइरहेको थियो । भन्सार विभागका निर्देशक सूर्य सेढाईले तस्करी रोक्न काँचो सुन ल्याउन प्रतिवन्ध लगाएको बताए ।
नेपालमा स्थायी बसोबास गर्ने नेपाली नागरिक विदेशबाट फर्किदा सुन र चाँदीको गहना पचास ग्रामसम्म मात्रै ल्याउन पाउनेछन् । एक लाख रुपैयाँ मूल्यसम्मको जवाहरात जडित सुन वा चाँदीका सामानमा भन्सार लाग्दैन ।
ट्यावलेट वा ल्यापटप वा कम्प्युटर, घडी, क्यामरा, भिडियो क्यामरा, मोबाइल फोन र पेन ड्राइभ एकर एक थान भन्सार नतिरी ल्याउन पाउनेछन् । नयाँ ब्यवस्था अनुसार बच्चा राख्ने पेराम्बुलेटर र ट्राइसाइकल एकर एक थानमा भन्सार तिर्नुपर्दैन् । पेशागत यात्रुले बोक्ने डाक्टरका सामान्य यन्त्र, खेलाडीका सामान, गायकरसंगितकारले प्रयोग गर्ने गितार, हार्मोनियम लगायतमा भन्सार तिर्नुपर्दैन् ।
नयाँ ब्यवस्था अनुसार सात किलोग्रामसम्मको खाद्य बस्तुमा भन्सार तिर्नुपर्दैन् । एक लिटरसम्म विदेशी मदिरामा भन्सार लाग्दैन । यसअघि डेढ लिटरसम्ममा भन्सार तिर्नुपर्दैन्थ्यो । वैदेशिक रोजगारीमा गएका नेपालीले ३२ इन्चसम्मको टेलिभिजन ल्याउन पाउने व्यवस्थालाई पनि यथावत राखेको छ । ३२ इन्च भन्दा ठूलो टेलिभिजन ल्याएमा अरु सरहनै भन्सार महसुल तिर्नुपर्छ
यो सुविधाको सहयोगले अब एण्ड्रोइडमा म्यासेन्जर चलाउने प्रयोगकर्ताहरूले एउटै डिभाइसबाट एउटा भन्दा बढि म्यासेन्जर अकाउण्ट चलाउन सक्नेछन्। त्यसको लागि म्यासेन्जरको सेटिङ्ग्समा गई ‘न्यू अकाउण्ट’ खोल्न सकिनेछ। साथै यसको लागि फेसबुकको अकाउण्टको समेत जरुरत पर्नेछैन।Facebook Messenger
(इन्स्टाग्राम: एउटा भन्दा धेरै अकाउण्ट राख्दा त्रूटि फेला पर्यो)
यदि तपाईँ आफ्नो गोपनीयताको बारेमा चिन्तित हुनुहुन्छ भने त्यसको लागि पनि फेसबुकले सुरक्षाको उपाय ल्याएको छ। एउटा अकाउण्टबाट अर्को अकाउण्टमा स्वीच गर्नेबेलामा पासवर्ड माग्दछ, जुन तपाईँलाई मात्रै थाहा हुन्छ। अर्कै आकाउण्टमा म्यासेज आएको छ भने नोटिफिकेसन आउँदछ, तर तपाईँले पासवर्ड नराखेसम्म सो म्यासेज गोप्य नै बसिरहन्छ।
यो सुविधाको उपयोगको लागि ‘गुगल प्ले स्टोर’बाट नयाँ भर्जनको फेसबुक म्यासेन्जर डाउनलोड वा अपडेट गर्नुपर्ने हुन्छ।
(इन्स्टाग्राम: एउटा भन्दा धेरै अकाउण्ट राख्दा त्रूटि फेला पर्यो)
यदि तपाईँ आफ्नो गोपनीयताको बारेमा चिन्तित हुनुहुन्छ भने त्यसको लागि पनि फेसबुकले सुरक्षाको उपाय ल्याएको छ। एउटा अकाउण्टबाट अर्को अकाउण्टमा स्वीच गर्नेबेलामा पासवर्ड माग्दछ, जुन तपाईँलाई मात्रै थाहा हुन्छ। अर्कै आकाउण्टमा म्यासेज आएको छ भने नोटिफिकेसन आउँदछ, तर तपाईँले पासवर्ड नराखेसम्म सो म्यासेज गोप्य नै बसिरहन्छ।
यो सुविधाको उपयोगको लागि ‘गुगल प्ले स्टोर’बाट नयाँ भर्जनको फेसबुक म्यासेन्जर डाउनलोड वा अपडेट गर्नुपर्ने हुन्छ।
अलिअलि खुशीको खबर !!
आज जोयाले जन्म दर्ताको कागज बनाईसकेकोले अब सिधै जोया बुहारिकै नाममा वेस्टर्न युनियन मार्फत पैसा हाल्न मिल्ने भो ! ठेगाना यो हो :
JOYLEN GRACE TELLERMO MIJARES
Pahanocoy Baybay, Bacolod City
Negro Occidental
Phillipince
तर उनको आइडी कार्ड बन्न भने केहि दिन लाग्ने हुनाले तुरुन्तै बैंक खाता खोल्न सकिएन रे , आशा गरौँ छिट्टै बन्नेछ !
जे होस् उनको हातमा सिधै पैसा पुग्ने भो
"नो दलाल , डाइरेक्ट ट्रान्सफर "
"जो पिडित उसकै नाममा खाता "
बुहारीको मन फर्काउ, घर आफै फर्किन्छे
हाम्रो सिध्दान्त यो हो
आज जोयाले जन्म दर्ताको कागज बनाईसकेकोले अब सिधै जोया बुहारिकै नाममा वेस्टर्न युनियन मार्फत पैसा हाल्न मिल्ने भो ! ठेगाना यो हो :
JOYLEN GRACE TELLERMO MIJARES
Pahanocoy Baybay, Bacolod City
Negro Occidental
Phillipince
तर उनको आइडी कार्ड बन्न भने केहि दिन लाग्ने हुनाले तुरुन्तै बैंक खाता खोल्न सकिएन रे , आशा गरौँ छिट्टै बन्नेछ !
जे होस् उनको हातमा सिधै पैसा पुग्ने भो
"नो दलाल , डाइरेक्ट ट्रान्सफर "
"जो पिडित उसकै नाममा खाता "
बुहारीको मन फर्काउ, घर आफै फर्किन्छे
हाम्रो सिध्दान्त यो हो
नेपाली बुहारी को हक दिलाउ, हामी नेपाली यति घटिया र निर्दयी छौ भन्ने संदेश विश्व लाई नदेउ,नेपाल हाम्रो घर हो, र जोया हाम्रो घर को इज्जत हो, आफुलाई एउटा नामर्द, हुतुयारा, नेपाली सरकार भनेर नचिनाउ। नेपाली युवाले ले गरेको गल्तिको सजाय तेति सोजि नारी लाई नदेउ, बिचारा त्यो दुई बालकको के गल्ती अबोध नेपाली बालक माथी किन यति धेरै अन्याय गर्छौ। घरको अविभावक ले कस्तो संस्कार दिएछन् आफ्नो छोरालाई भन्ने कुरा हो, गल्ती जोया नेपाल आएर भएको हैन, गल्ती त जीवन थापाले गरेका हुन, उ बाटै भएको हो।
उस्ले जोयाको पासपोर्ट च्यातेर फालेका थिए, यसो गर्न हुदैन थियो।कानुनी रूपमा यो सरासर गलत कदम भएको हो। यो घट्ना बाट यति पनि बुझ्न सकिन्छ कि सायद जीवन ले पनि जोया आफू सङै बसोस् भन्ने चाहन्थे कि ! यदि हैन भने जीवन थापा लाई जोयाको माग अनुसारको सजाय मिलनै पर्छ। जीवन थापा जोयाको पत्ती हुन भन्ने हामिले भुल्न हुदैन। जोया नेपाल फर्किनै पर्छ यदि आफुलाई दयालु नेपाली सरकार सम्झिन्छौ भने। ती नारी मा मानवता छ भन्ने कुरा जीवन थपालाई यु ए ई को जेल बाट निकालेर ल्याएको भन्ने घट्ना बाट बुझिन्छ।
जोया ले आफ्नो आफ्नो मानव्ता देखाएकी थिईन। तर किन सरकारले मानव ता देखाउन सकेन,? यो विषयमा प्रश्न माथी प्रश्न खडा गरेर हुनेवाला केही छैन। गोर्खाली हरु साहसी अनि निडर हुन्छन् भन्ने विश्व लाई थाहा छ, तर फेरि यति बुहारीनै पाल्न नसक्ने हुतिहारा ससुरा किन बन्दैछौ सरकार ? हरेक नारी सङ्ग साहस हुन्छ, क्षमता हुन्छ तर तेहि जीवन थापा जस्ता कुबुद्धि भएका लोग्ने मान्छेहरुले दिएको पिडाकोे कारणके गर्दा कयौ नारीहरु आफुमा लच्किन पुग्छन्,लच्केका हुन्छन् जुन आज निर्दोष जोयालाई भएको छ।
यदि नेपाल सगरमाथा को देश, अनि बुद्ध जन्मेको देश भनेर विश्वसामु अरु चिनाउनु छ भने जोया लाई नेपाल बोलाउनै पर्छ, फर्काउनै पर्छ। नेपाल हाम्रो घर हो, हामी जनता नेपाली सद्स्य हौँ , र सरकार भनेको घर को मुल माछे हो, गल्ती त हरेक बुहारी हरु बाट हुन्छ, किनकी गर्दा गर्दै कुनै वेला दिमाग ले काम गर्दैन, र गर्न खोज्नेहरु बाट नै गल्ती पैदा हुन्छ, तर घर को मुल मान्छेले त गल्ती गर्न भएननी। यदि यसरिनै नेपाल सरकार बाट गल्ती हुँदै जाने हो भने हामिले कसरी नेपाली भनेर गर्व गरौ?, कसरी सगरमाथा को देश भनेर शिर ठाडो पारौं?, अनि कसरी बुद्ध जन्मेको देश नेपाल भनी आफू मानव भएको महसुस गरौ? अझै पनि केही बिग्रेको छैन सरकार।
आफ्नो घर सुधार्न सकिन्छ, जोया लाई नेपाल फर्काइयोस् चाहे दस औला जोडि हजुर हाम्रो बुहारी फर्काइ दिनुस् भनेर फिलिपिन्स सरकार सङग आफ्नो घर को इज्जत को लागि झुकन किन नपरोस् अनि यहाँ मानवता झल्किन्छ। विश्वको इतिहासमा लेखिने छ, फेरि हामिले नेपाली हौ भनेर गर्व गर्ने ठाउँ रहन्छ, सदा सदा सगरमाथा जस्तै शिर ठाडो हुनेछ, गौतम बुद्ध जन्मेको देश बास्तवमा नेपाल नै हो रहेछ भनेर विश्ले बुझ्ने छ ।
म मेरो तर्फ बाट यति भन्न चाहान्छु। र यो कुरा माथी सम्म पुगोस् भन्न चाहान्छु, मेरो नाम दिनेश परियार भरौल सुनसरी पुर्व नेपाल,
सम्पुर्ण भरौल बासी बुद्धिजीवी, विद्यार्थी महिला, युवा पत्रकार, हरुमा अनुरोध गर्न गर्न चाहान्छु।यो कुरालाई उठाईयोस् , सरकार सामु पुर्याईयोस्। जोया यानिकी नेपाली बुहारीलाई नेपाल फर्काइयोस्। ती दुई बालक हरुको भविस्य सुनिस्चित नेपाल सरकार बाट गरियोस् ।
पूज्यनीय बुवाआमा, सादर नमस्कार !
यहाँ म बाँचेकै छु । र, हजुरहरूको कुशल–मंगलताका लागि श्री पशुपतिनाथसँग प्रार्थना गरिरहेकी छु । हजुरहरूलाई धेरै दिन ढाँट्न राम्रो हुँदै होइन । त्यसैले मैले आज मन
बाँधेर कलमको सहारामा आँसुले यो पत्र लेख्दै छु । पूज्यनीय बुवाआमा ! मैले अनेक सपना साँचेर घर छाडेँ, यो खाडी मुलुकमा आइपुगेँ । यहाँ आउनुको एउटै उद्देश्य थियो– काम गरेर पैसा कमाउनु । पैसा कमाएर के गर्ने ? सपना अनेक थिए– धनी हुने, घर बनाउने, जमिन किन्ने, दोकान गर्ने, राम्रो लगाउने, मीठो खाने, नयाँ जिन्दगी सुरु गर्ने, कुनै असल केटाको नजरमा पर्ने, सुन्दर भविष्य बनाउने, आफूले पढ्न नपाए पनि छोराछोरीलाई पढाउने र बुवाआमालाई पनि सुख दिने । गरिबकी छोरीको सपना कति नै ठूला हुन्छन् र ? Sarita आज म त्यो निर्दोष बालपन सम्झन्छु । म स्कुलको दैलो भएर मेलापात जान्थेँ । अरु विद्यार्थी कलम समाइरहेका हुन्थे, मेरो हातमा कुटो–कोदालो हुन्थ्यो । स्कुलको आँगनमा अरु विद्यार्थी राष्ट्रियगान गाएर उभिन्थे, म घरको आँगनमा रोएको भाइलाई बोकेर उभिन्थेँ । तपाईंहरूले स्कुल पठाएकै हो । तर, स्कुल गएर के खाने ? घरको उब्जनीले तीन महिना खान पुग्दैनथ्यो । हजुरहरूले दुःख गरेको देख्दा मेरो कलिलो मन भाँचिन्थ्यो । त्यसैले दुई दिन स्कुल जान्थेँ, चार दिन मेलापात । दुई कक्षामा दुईपल्ट, तीन कक्षामा तीनपल्ट फेल भएपछि हलक्कै बढेँ । त्यसपछि स्कुल जान लाज लाग्ने भइहाल्यो । गरिबका छोरी हलक्कै बढ्नु पनि दुर्भाग्य नै रहेछ । मैले सोचेकी थिएँ– यहाँ आएर काम गर्छु, पैसा कमाउँछु, यहाँ काम गर्न पैसा कमाउन कुनै गाह्रो नहोला । तर, सोचेजस्तो कहाँ हुन्छ र ? आएको केही महिना त काम राम्रैसँग चलेको थियो । काम पनि त्यस्तै थियो ।मजस्ती अनपढले कस्तो काम पाउँथे र ? जे गर्छु भनेर आएकी थिएँ, त्यही काम पाएकी थिएँ, मालिकको घरको काम– सरसफाइ गर्ने, खाना बनाउने, भाँडा माझ्ने, यस्तै–यस्तै । सुरुसुरुमा तलब पनि समयमै आउँथ्यो र घरमा पठाउँथे । घरमा पैसा पठाएको रात यति खुसी लाग्थ्यो कि ननिदाएरै सपना देख्थेँ । तर, यो खुसी धेरै दिन टिक्न पाएन । दिन बित्दै गयो र मेरो दुई वर्षको भिसा पनि सकियो । म दुई वर्षमै घर फर्कन चाहन्नथेँ, यहाँ आउँदा लागेको ऋण पनि तिरिएको छैन, यति छिटै घर फर्केर के गर्नु ? मैले भिसाको म्याद थप गर्न मालिक्नीसँग अनुरोध गरेँ । भिसा थप्ने कुरा गर्दागर्दै आधा वर्ष कटाइदिए । त्यसपछि मेरो बसाइ गैरकानुनी हुन पुग्यो । भिसा सकिएपछि मेरो तलब पनि रोकियो । घरमा मालिक्नी नहुँदा मालिक मेरो ओछ्यानसम्म आइपुग्थ्यो । मालिक–मालिक्नी दुवै नहुँदा उनीहरूको छोरो आउन थाल्यो । मलाई जेल हाल्ने धम्की दिँदै मेरो शरीरसँग खेल्न थाले । कति रोएँ, कति कराएँ, तर यो बिरानो भूमिमा मेरो चित्कार सुन्ने को नै छ र ? मालिक र मालिकको छोराको मन फर्किएन । उनीहरूले एउटी नारीमा आफ्नो छोरीचेलीको अस्तित्व देखेनन् । म लुटिँदै गएँ, लुटिनु मेरो विवशता थियो । नलुटिनुको विकल्प आत्महत्या थियो, जो म सोच्नसम्म सक्दिनँ । मेरा बुवाआमा ! एउटी छोरी एक्लै र एकान्तमा लुटिन्न, एउटी छोरीसँगै सिंगो संसार लुटिएको हुन्छ, यो संसारमा छोरी मान्छे कहाँ हुँदैनन् र ? एक दिन अचानक म बिरामी हुन पुगें । सुरुमा अलिअलि ज्वरो आएको थियो । ज्वरो आए पनि घरको काम त जोतिनैपथ्र्यो । हे मेरी आमा, म बिरामी हुँदा तिमीले मेरो कति स्याहार गथ्र्यौ । आफूहरूले मकैको च्याँख्ला खाएर मलाई चामलको भात खुवाउँथ्यौँ । बाबा, तिमीले अनेक जडीबुटी बटुलेर खुवाउँथ्यौ । यहाँ म एक दिन ज्वरोले ढलेँछु ।
ब्युँझँदा हस्पिटलमा थिएँ । हस्पिटलमा बत्ती बलिरहेको थियो । मालिक्नी मेरो आडैमा थिइन् । तर, उनको अनुहार अँध्यारो थियो । किनभने, म दुईजिउकी भएँछु । भोलिपल्ट मलाई मालिक्नीले आफ्नो घरमा लगिन् । त्यसको केहीबेरमै मलाई पुलिस लिन आइपुग्यो । किनकि, मेरो भिसाको म्याद सकिएको थियो । यो सब मालिक र मालिकका छोराको चाल हुनुपर्छ । म गर्भवती भएपछि उनीहरूले मलाई धपाउन चाहन्थे । पुलिसले मलाई जेल हाल्यो । आज म अदालतमा बयान दिन जाँदै छु । बयान दिनुअघि यो पत्र लेखेँ । हुन त थाहा छैन, यो पराईभूमिमा ममाथि के–कस्ता अभियोग लगाइएका छन्, लगाइने हुन् । तर, अदालतले न्याय दिन्छ भन्छन् । न्याय दिएछ भने, हाम्रो भेट हुने नै छ । अँ सुन्नुस् त, माहिली बहिनी पनि विदेश आउन रहर गरेकी छे । उसलाई रोक्नू । बहिनी ! जति दुःख गर्नुछ, आफ्नै माटोमा गर्नु, बलात्कृत नै हुनु परे पनि आफ्नै माटोमा हुनु, मातृभूमिले त एक दिन न्याय कसो नदेला र ? हे मेरा बुवाआमा, अहिले कलम बन्द गर्छु । आशा गरेकी छु, दुनियाँमा न्याय मरेको छैन । न्याय पाएर एकपटक हजुरहरूको स्पर्श पाउनेछु ।
यहाँ म बाँचेकै छु । र, हजुरहरूको कुशल–मंगलताका लागि श्री पशुपतिनाथसँग प्रार्थना गरिरहेकी छु । हजुरहरूलाई धेरै दिन ढाँट्न राम्रो हुँदै होइन । त्यसैले मैले आज मन
बाँधेर कलमको सहारामा आँसुले यो पत्र लेख्दै छु । पूज्यनीय बुवाआमा ! मैले अनेक सपना साँचेर घर छाडेँ, यो खाडी मुलुकमा आइपुगेँ । यहाँ आउनुको एउटै उद्देश्य थियो– काम गरेर पैसा कमाउनु । पैसा कमाएर के गर्ने ? सपना अनेक थिए– धनी हुने, घर बनाउने, जमिन किन्ने, दोकान गर्ने, राम्रो लगाउने, मीठो खाने, नयाँ जिन्दगी सुरु गर्ने, कुनै असल केटाको नजरमा पर्ने, सुन्दर भविष्य बनाउने, आफूले पढ्न नपाए पनि छोराछोरीलाई पढाउने र बुवाआमालाई पनि सुख दिने । गरिबकी छोरीको सपना कति नै ठूला हुन्छन् र ? Sarita आज म त्यो निर्दोष बालपन सम्झन्छु । म स्कुलको दैलो भएर मेलापात जान्थेँ । अरु विद्यार्थी कलम समाइरहेका हुन्थे, मेरो हातमा कुटो–कोदालो हुन्थ्यो । स्कुलको आँगनमा अरु विद्यार्थी राष्ट्रियगान गाएर उभिन्थे, म घरको आँगनमा रोएको भाइलाई बोकेर उभिन्थेँ । तपाईंहरूले स्कुल पठाएकै हो । तर, स्कुल गएर के खाने ? घरको उब्जनीले तीन महिना खान पुग्दैनथ्यो । हजुरहरूले दुःख गरेको देख्दा मेरो कलिलो मन भाँचिन्थ्यो । त्यसैले दुई दिन स्कुल जान्थेँ, चार दिन मेलापात । दुई कक्षामा दुईपल्ट, तीन कक्षामा तीनपल्ट फेल भएपछि हलक्कै बढेँ । त्यसपछि स्कुल जान लाज लाग्ने भइहाल्यो । गरिबका छोरी हलक्कै बढ्नु पनि दुर्भाग्य नै रहेछ । मैले सोचेकी थिएँ– यहाँ आएर काम गर्छु, पैसा कमाउँछु, यहाँ काम गर्न पैसा कमाउन कुनै गाह्रो नहोला । तर, सोचेजस्तो कहाँ हुन्छ र ? आएको केही महिना त काम राम्रैसँग चलेको थियो । काम पनि त्यस्तै थियो ।मजस्ती अनपढले कस्तो काम पाउँथे र ? जे गर्छु भनेर आएकी थिएँ, त्यही काम पाएकी थिएँ, मालिकको घरको काम– सरसफाइ गर्ने, खाना बनाउने, भाँडा माझ्ने, यस्तै–यस्तै । सुरुसुरुमा तलब पनि समयमै आउँथ्यो र घरमा पठाउँथे । घरमा पैसा पठाएको रात यति खुसी लाग्थ्यो कि ननिदाएरै सपना देख्थेँ । तर, यो खुसी धेरै दिन टिक्न पाएन । दिन बित्दै गयो र मेरो दुई वर्षको भिसा पनि सकियो । म दुई वर्षमै घर फर्कन चाहन्नथेँ, यहाँ आउँदा लागेको ऋण पनि तिरिएको छैन, यति छिटै घर फर्केर के गर्नु ? मैले भिसाको म्याद थप गर्न मालिक्नीसँग अनुरोध गरेँ । भिसा थप्ने कुरा गर्दागर्दै आधा वर्ष कटाइदिए । त्यसपछि मेरो बसाइ गैरकानुनी हुन पुग्यो । भिसा सकिएपछि मेरो तलब पनि रोकियो । घरमा मालिक्नी नहुँदा मालिक मेरो ओछ्यानसम्म आइपुग्थ्यो । मालिक–मालिक्नी दुवै नहुँदा उनीहरूको छोरो आउन थाल्यो । मलाई जेल हाल्ने धम्की दिँदै मेरो शरीरसँग खेल्न थाले । कति रोएँ, कति कराएँ, तर यो बिरानो भूमिमा मेरो चित्कार सुन्ने को नै छ र ? मालिक र मालिकको छोराको मन फर्किएन । उनीहरूले एउटी नारीमा आफ्नो छोरीचेलीको अस्तित्व देखेनन् । म लुटिँदै गएँ, लुटिनु मेरो विवशता थियो । नलुटिनुको विकल्प आत्महत्या थियो, जो म सोच्नसम्म सक्दिनँ । मेरा बुवाआमा ! एउटी छोरी एक्लै र एकान्तमा लुटिन्न, एउटी छोरीसँगै सिंगो संसार लुटिएको हुन्छ, यो संसारमा छोरी मान्छे कहाँ हुँदैनन् र ? एक दिन अचानक म बिरामी हुन पुगें । सुरुमा अलिअलि ज्वरो आएको थियो । ज्वरो आए पनि घरको काम त जोतिनैपथ्र्यो । हे मेरी आमा, म बिरामी हुँदा तिमीले मेरो कति स्याहार गथ्र्यौ । आफूहरूले मकैको च्याँख्ला खाएर मलाई चामलको भात खुवाउँथ्यौँ । बाबा, तिमीले अनेक जडीबुटी बटुलेर खुवाउँथ्यौ । यहाँ म एक दिन ज्वरोले ढलेँछु ।
ब्युँझँदा हस्पिटलमा थिएँ । हस्पिटलमा बत्ती बलिरहेको थियो । मालिक्नी मेरो आडैमा थिइन् । तर, उनको अनुहार अँध्यारो थियो । किनभने, म दुईजिउकी भएँछु । भोलिपल्ट मलाई मालिक्नीले आफ्नो घरमा लगिन् । त्यसको केहीबेरमै मलाई पुलिस लिन आइपुग्यो । किनकि, मेरो भिसाको म्याद सकिएको थियो । यो सब मालिक र मालिकका छोराको चाल हुनुपर्छ । म गर्भवती भएपछि उनीहरूले मलाई धपाउन चाहन्थे । पुलिसले मलाई जेल हाल्यो । आज म अदालतमा बयान दिन जाँदै छु । बयान दिनुअघि यो पत्र लेखेँ । हुन त थाहा छैन, यो पराईभूमिमा ममाथि के–कस्ता अभियोग लगाइएका छन्, लगाइने हुन् । तर, अदालतले न्याय दिन्छ भन्छन् । न्याय दिएछ भने, हाम्रो भेट हुने नै छ । अँ सुन्नुस् त, माहिली बहिनी पनि विदेश आउन रहर गरेकी छे । उसलाई रोक्नू । बहिनी ! जति दुःख गर्नुछ, आफ्नै माटोमा गर्नु, बलात्कृत नै हुनु परे पनि आफ्नै माटोमा हुनु, मातृभूमिले त एक दिन न्याय कसो नदेला र ? हे मेरा बुवाआमा, अहिले कलम बन्द गर्छु । आशा गरेकी छु, दुनियाँमा न्याय मरेको छैन । न्याय पाएर एकपटक हजुरहरूको स्पर्श पाउनेछु ।